Soms droom ik wel eens van n kabinet, van bewindslieden, die dingen doen. Dingen gedaan krijgen. Bewindslieden die geen domme of onware of vijandige dingen beweren voor gulzig snorrende camera’s of aan dito talkshowtafels. Ministers die beleidslijnen uitzetten, visie hebben, de durf hebben om echte keuzes te maken, beslissingen te nemen. Soms droom ik zelfs van een minister van Landbouw die ergens in de buurt van één van de punten in de voorgaande opsomming terecht komt. U begrijpt: ik heb nogal wat slapeloze nachten, de afgelopen maanden.
Het gaat me niet om de persoon Wiersma, het gaat me denk ik om waar zij symbool voor staat. Iets dat we op veel beleidsterreinen zien, maar dat juist bij alles wat riekt of ruikt naar agro extra duidelijk is. En ook extra ingrijpend, omdat bijna alles dat in de agrosector gebeurt, of juist niet gebeurt, rechtstreeks invloed heeft op de leefbaarheid in ons land, op de staat van de natuur, op de biodiversiteit, op de kwaliteit en de hoeveelheid van ons drinkwater, op volksgezondheid zelfs.
We leven in tijden van rechtstreekse invloed van Big Agro op de politiek – ze zitten in het kabinet, de BBB-baas in de Eerste Kamer is hoofd van de pluimveelobby – dus een stukje belangenbehartiging lijkt me logisch en onvermijdelijk, maar er komt toch een moment dat weer traineren, weer verwijzen naar Europa, weer een extra onderzoek gelasten, weer hopen op een wetenschapper die iets beweert dat je kunt gebruiken om de huidige situatie niet te veranderen, echt niet meer kan.
Ik wil echt het cynisme in mijn 4 radiominuten tot n minimum beperken, maar dat wordt lastig want nu volgen wat zinnen over Dick Schoof. Die naam kent u. Hij is op papier minister-president van het kabinet-Wilders, en er komt een moment dat hij, zeg, drie zinnen achter elkaar gaat uitspreken die niet verdrinken in een oceaan van rammelende bijzinnen en mistige nuanceringen, er komt een moment dat hij ergens echt iets van gaat vinden, en dat zowel iets als ergens als echt dan n duidelijk verband hebben met wat wij de realiteit noemen. De werkelijkheid, die kent u nog wel, toch?
Maar eerst zit Schoof de Ministeriele Commissie Economie en Natuurherstel voor, de Commissie met die voormalig topambtenaar dus, negen ministers, twee staatssecretarissen, de commissie die ons land van het stikstofslot gaat halen. En het feit dat economie in de benaming van de commissie vóór natuurherstel staat hoeft vooralsnog niks te beteken natuurlijk.
En het mooie, voor die commissie, voor ons allemaal, is dat de oplossingen er zijn, dat dat stikstofslot een sleutel heeft, die er alleen maar even ingeduwd hoeft te worden. Waarna iets van politieke wil om de sleutel te draaien voldoende is, inderdaad. Het is mogelijk een agrarische sector voor je te zien die anders werkt, anders produceert. Extensiever. Met minder landbouwgif, of bestrijdingsmiddelen. En als u gewasbeschermingsmiddelen een prettiger term vindt mag dat natuurlijk ook, als we er maar minder van gaan rondpompen.
Even aside: als het lukt in een deel van Nederland nogal wat te verminderen in veeteelt, en in plaats daarvan komen er velden vol lelies, die inderdaad minder mest voortbrengen maar wel, wegens ruim bespuiten, de bodem- en waterkwaliteit ernstig doen verminderen, gaan we van de regen naar de giftige drup, en los je dus helemaal niks op.
Afijn, agrosector dubbele punt: minder kunstmest zou fijn zijn, vanwege genoemde bodemkwaliteit, maar ook omdat de productie van kunstmest taffes veel gas kost. Minder mest. Minder geimporteerd krachtvoer, minder soja, ik maak me sterk dat het oerwoud van Zuid-Amerika daar ook blij van wordt. Meer hagen en kruidenrijk grasland.
En wat ik ook niet wist maar nu wel: je zou die landbouw biologisch kunnen noemen, en dat is een Europees erkend, beschermd en gecontroleerd begrip. De toezichthouder heet Skal, maar dat hoeft u niet te onthouden.
En hoe gaan we de vele vele boeren die dit eigenlijk best zouden willen overhalen dit te doen: met omschakelsubsidies. Het meest logische zou zijn dat bedrag te halen uit alles wat we nu nog middels belastingvoordelen aan de fossiele sector gunnen, maar ook de mogelijke miljardensteun aan Tata, een bedrijf dat door de Indiase eigenaren net zo makkelijk afgeschreven kan worden, als het ze allemaal te ingewikkeld wordt, zou zomaar groen ingezet kunnen worden.
Ik droom wel eens van een land met zeg 20, 25% biologische landbouw. En het mooie is, het is binnen n paar jaar te realiseren, als de politieke durf en wil er eindelijk eindelijk eens is.
Prettige zondag.