Ik ken mensen die het wel fijn zouden vinden als er eens iets van werkend stikstofbeleid ontwikkeld zou worden. Waarmee de natuur (eindelijk!) serieus beschermd wordt, en waardoor allerlei sectoren (bouw, agro, vervoer) weten waar ze aan toe zijn. En verder kunnen met hun leven en werken.

De voorgaande zinnen had ik vorig jaar ook kunnen schrijven, realiseer ik me, en vijf jaar geleden trouwens ook. Alleen toen stond ik nog niet in Trouw.

Het gebeurt alleen maar niet, omdat de politiek (dit kabinet, vooral) heel goed is in beelden schetsen van hoe het zou móeten zijn (Nederland moet van het slot uitroepteken) maar geen enkele durf heeft, geen echte keuzes durft te maken. Dus dan komt er weer uitstel, een vlijmscherpe rechterlijke uitspraak, een crisiscommissie.
Of, erger nog, de lijn-van der Plas: als je het beleid niet rond krijgt omdat er wetten en normen zijn, moet je de wetten en de normen veranderen. Een cynische columnist zou kunnen denken dat mevrouw de leider werkelijk alles doet om de aandacht af te leiden van het ineenstortende BBBouwwerk.

Laat ik het zo zeggen: ik heb het idee dat de politiek vooral bezig is met omtrekkende bewegingen, en niet met keuzes en visie.

Extinction Rebellion, ik sprak daar op deze plek weleens eerder over, verzet zich luid en op allerlei plekken tegen het (fiscaal) blijven ondersteunen van de fossiele sector, terwijl de hele planeet schreeuwt om minder fossiel, minder uitstoot, minder temperatuurstijging. En wat doet de politiek: kijken of de ANBI-status van de stichting die XR ondersteunt afgenomen kan worden, kijken of demonstraties op ‘vitale plekken’ verboden kunnen worden. Waarbij u ervan uit mag gaan dat snelwegen en Schiphol zeker bij die vitale plekken gaan horen, en wellicht de omgeving van Chemours, Tata, chemische industrie waar pfas nog steeds wordt aanbeden, en gifspuitende leliekwekers ook. Want demonstreren is een recht, natuurlijk, maar dan wel graag op een plek waar de BV Nederland er geen enkele hinder van ondervindt. Die laatste zin was geen quote, maar mijn weergave van (ik zou zeggen volledig achterhaald) politiek en economisch denken.

Schiphol zag ik samen met de KLM in Den Haag vooruitlopen op lagere geluidsoverlast die bereikt gaat worden, waarmee het heel oneerlijk zou zijn nu al aan normen/afspraken/wetten gehouden te worden. Dit verdient op korte termijn een eigen column…

Normen veranderen omdat de normen niet gehaald worden, afgesproken regels negeren omdat ze je slecht uitkomen, het is geen beleid, het is politieke armoe.
Je kunt de normen van het diploma-A wel veranderen, maar als je niet kan zwemmen verzuip je alsnog. Je kunt mij wel een rijbewijs toekennen omdat ik weet hoe de auto start, maar de verkeersveiligheid is er niet mee gediend. Hou je aan normen en regels, ze zijn er namelijk niet voor niets.

Alle politieke tijd en energie had ook besteed kunnen worden aan echt natuurbeleid, aan het serieus afbouwen van belastingvoordelen voor miljardenbedrijven in de fossiele sector, aan het terugdringen van het gebruik van landbouwgif (en als u dat liever gewasbeschermingsmiddelen noemt vind ik het ook best, de schadelijke gevolgen worden er niet minder van).

Maar ja, lastige normen aanpakken lijkt natuurlijk krachtdadiger.