Het zou een verassing kunnen zijn op uw welverdiende maandagochtend, maar ik moet het toch weer over het klimaat hebben. Omdat twee zaken afgelopen week hard binnenkwamen. The Guardian, Britse krant die, vergelijkbaar met de krant de u nu leest, de klimaatcrisis al jaren zeer serieus neemt, schreef woensdag over een tipping point of zelfs point of no return, waarbij door toenemende opwarming van de aarde de temperaturen veel meer zullen gaan stijgen dan de anderhalf of twee graden gemiddeld (waar we nu al zo ongeveer van uit gaan). Door de temperatuurstijging die er nu is, is het extreme weer, en alle schade die daarbij hoort, al ernstig toegenomen, en worden gebieden onleefbaar, als het drie graden of meer zou worden zullen ‘economie en samenleving instorten’. Ik weet, de omschrijvingen, van de krant, van wetenschappers, zijn zo groot (en angstaanjagend) dat ze bijna niet te bevatten zijn.

Terwijl de Wereldbank en andere financiële instellingen en economen die verder kijken dan hun spreadsheet en wetenschappers in zeer ruime zin allemaal al jaren vergelijkbare waarschuwingen afgeven.

Het belangrijkste tegenargument van klimaatontkenners en andere struisvogelachtigen: het is allemaal alarmisme uitroepteken, eventueel aangevuld met de interessante afleiding van de feiten dat ‘CO2 heel goed is voor de plantgroei’. Klopt an sich, maar als de temperatuur steeds 38 graden is of het zoete water is op of de zeespiegelstijging heeft je land onder de branding verstopt, is het best lastig groeien, voor je plantjes.

Oftewel, klimaatbeleid IS economisch beleid. Als je toekomstgericht (economisch) beleid wilt voeren, als nieuw kabinet bijvoorbeeld, voor ‘rust in de portemonnee’ of een ‘beter vestigingsklimaat’, voor de ‘hardwerkende Nederlander’ of ‘groene groei’ zelfs, dan moet klimaatbeleid leidend zijn. En als je argument is dat klimaatregelen niet zo goed liggen bij de mensen, of Telegraaflezers in ruimste zin, dan zul je het beter moeten uitleggen. En natuurlijk níet in tijden van al het bovenstaande, en een aanpalende stikstofcrisis, een extra luchthaven openen voor vakantievluchten, dat ook.

Oke, één argumentje nog voor echt klimaatbeleid, en energietransitie: onafhankelijkheid. Onafhankelijkheid van Russisch gas en van LNG uit de VS en van olie uit allerlei golfstaten waar mensenrechten net zo zeldzaam zijn als een mogul-skier met zijn originele kniebanden.

We hébben de zon en de wind en de getijden en aardwarmte, we kúnnen alle huizen isoleren, we kunnen de boeren meenemen in verduurzaming, we kúnnen klimaatbeleid voeren en er op geen enkele manier op achteruitgaan.

De andere ontwikkeling: de Amerikaanse regering heeft officieel besloten de feiten achter zich te laten, door voortaan met een realiteit te werken waarin broeikasgassen (CO2, methaan etc) niet schadelijk zijn voor de planeet, en de mensen die erop leven. Het gevolg is dat alle uitstoot is toegestaan, dat controles niet meer nodig zijn, en dat Trump ook nog een volgende award in zijn vunzige kastje mocht proppen: Onbetwiste Kampioen van Prachtige Schone Steenkool.

Er zullen rechtszaken komen, staten zullen hun eigen beleid blijven voeren, duurzame energie zal ook in de VS steeds goedkoper worden (in tegenstelling tot fossiel), maar dat het van een oogverblindende kortzichtigheid getuigt, lijkt me duidelijk. Temeer omdat het Trump-regime nu overweegt zwaartekracht binnenkort onder woke te vatten, waarmee ook de volledige obesitasproblematiek daar opgelost lijkt.