Soms begrijp ik mensen niet, en politici al helemaal niet. Als u me vaker leest op deze plek wist u dat wellicht al. Wij zijn een rijk, democratisch en behoorlijk vrij land. We hebben het goed, velen van ons hebben het heel goed. Omdat we altijd te eten hebben, een warm huis en een dagelijkse douche en medische hulp als dat nodig is en geen angst voor vervolging en/of gemaskerde arrestatie en en en..

Ja, ik weet, er ís armoede in ons land, en er zijn kinderen die hongerig in de klas zitten en er zijn veel te weinig huizen en niet alle medicijnen en behandelingen zijn betaalbaar, maar overall hebben wij het echt getroffen.

Mijn onbegrip zit hier: als je dit weet, en daar elke dag van geniet, hoe kun je dan, als partij, als nieuw kabinet, beleid voorstaan dat vooral ten goede gaat komen aan al diegenen die het al goed (of heel goed) hebben, terwijl zoveel mensen, in ons land maar zeker ook op andere plekken, er echt veel slechter van gaan worden? Specifiek: hoe is het mogelijk dat zowel politiek leider van de VVD en beoogd minister Yesilgöz als ’s lands penningmeester Heinen letterlijk zeggen dat ze het liefst meer geld hadden weggehaald bij ontwikkelingssamenwerking? Hoe is het mogelijk dat dát is waar je voor staat, hoe is het mogelijk dat je dát het liefste ook op je triomfantelijke billboards langs snelwegen had gekalkt, samen met je hypotheekrente-wanbeleid en ‘strengere asielaanpak’.

Terwijl je beleid voert en gaat voeren waardoor (extreem)vermogenden en door aandeelhoudersbelangen gedreven bedrijven het beter gaan krijgen, maak je duidelijk dat je het liefst nog meer had weggehaald bij de armen en extreem-armen van deze wereld, bij zich ontwikkelende landen, bij landen en mensen waarmee we een planeet delen, die op allerlei plekken onleefbaar dreigt te worden door klimaatverandering. Mede veroorzaakt door ons economisch systeem. Dus terwijl bedrijven nauwelijks worden aangepakt op uitstoot, en ze subsidie krijgen voor ‘dure energie’, en er een extra vakantievluchten-luchthaven bij dreigt te komen, zeg je tegen de hoek van de wereld waar de klappen vallen jullie krijgen al jaren steeds minder, en wat ons betreft had daar nog wel wat afgekund.

Een minister van Defensie moet niet vooral met bewapening en conflicten bezig zijn, maar met het voorkomen van conflicten. En ja, dan ziet iedereen het verband met voedselzekerheid, water, met burgerrechten en sociale en persoonlijke veiligheid op de plek waar je leeft. Ontwikkelingssamenwerking gaat daarover.
Omdat virussen en ziektes vrij makkelijk reizen, raakt gezondheid op andere plekken op aarde ook aan die van ons. Ontwikkelingssamenwerking gaat daarover.
Omdat beschaving betekent dat je als vrouw alle rechten hebt die de man ook heeft, omdat kinderen niet in een kobaltmijn zouden moeten werken voor onze tech-spulletjes maar in de schoolbanken moeten zitten, omdat mensen de vrijheid zouden moeten hebben hun eigen toekomst te bepalen en niet onderdrukt te worden, hetgeen dan weer de kans vergroot dat ze niet op de vlucht slaan. Met een bootje naar Europa bijvoorbeeld. Ontwikkelingssamenwerking gaat daarover.

Politici die dat niet willen zien, die graag nog minder ontwikkelingssamenwerking zouden willen, kunnen rekenen op mijn onbegrip. En enige minachting eigenlijk ook wel.