Acht dagen geleden liepen meer dan 100.000 mensen door Den Haag. Ik zag er vele duizenden van, ik sprak er tientallen. Ik werd geraakt, natuurlijk, door de omvang, maar ook door de reden dat mensen daar waren. Het niet kunnen, en willen, aanvaarden dat een paar duizend kilometer verderop een land wordt vernietigd, een volk wordt vernietigd. Dat we dat weten. Dat we (bijna) niks kunnen doen. En dat we merken dat onze regering er zo min mogelijk mee bezig is, dat een deel van de politiek Israel blijft steunen in alles dat het land doet. Omdat Hamas…., omdat 7 oktober…., omdat Israel het recht heeft…, omdat de gijzelaars…

Omdat we met zoveel waren, omdat we ons eindelijk en duidelijk en met zijn allen konden laten horen, was de sfeer positief. Ik bedoel daarmee dat het verdriet en de woede en het ongeloof voelbaar waren, maar dat de hoop zeker zo sterk was. En dan vooral de hoop dat Nederland nu (eindelijk, eindelijk) meer actie zou gaan ondernemen dan ‘stille diplomatie’, meer dan een ambtenaar met een ambassadeur laten praten, meer dan in EU-verband een onderzoek laten uitvoeren. We zijn nu een kleine 54000 (vierenvijftigduizend) doden verder zijn. En de volgende partijen stemden tegen een motie ter ‘onmiddelijke levering van humanitaire hulp aan Gaza’: PVV, VVD, BBB, JA21 en SGP.

Waarna de leider van de VVD ook nog in een wat wankel socials-filmpje ging uitleggen dat ze niet vóór deze motie konden stemmen, ‘omdat de veiligheid van de hulpverleners niet werd gewaarborgd’. Het zou me wat waard zijn als de VVD zich eindelijk, na anderhalf jaar wegkijken, realiseert dat die veiligheid nooit gewaarborgd kan zijn, net als de veiligheid van zorgpersoneel, journalisten en honderdduizenden ‘gewone Palestijnen’, omdat Israel een all out war voert, alles en iedereen wegvaagt die hen in de weg staat. En wat de juridisch correcte termen zijn (Genocide? Etnische zuivering? Massamoord?) boeit me niet, elk weldenkend mens vindt gewoon dat dat moet stoppen.

Terug in de trein schreef ik een tekst, Maybe when I wake, waarin ik me probeerde in te leven in iemand in Gaza. Iemand zoals u, iemand zoals ik. Dit is de vertaling:

Misschien word ik wakker en vliegen de vliegtuigen weer /
vallen de bommen weer /
trappen soldaten weer deuren in

Misschien word ik wakker en is dit huis er niet meer /
zijn mijn buren er niet meer /
is het laatste kleine marktkraampje er niet meer

Misschien word ik wakker en is de angst nog erger /
is de pijn nog erger /
is het missen nog veel erger

Misschien is het beter niet meer wakker te worden

Misschien word ik wakker en hoor ik vogels zingen /
hoor ik de oproep tot gebed /
hoor ik muziek uit Aisha’s open raam /

en hoor ik kinderen roepen en lachen, rennend over het strand /
achter de golven aan /
en nog een keer /
en nog een keer