Ik moet tijdens m’n vakantie helemaal geen columns schrijven, maar als je hoofd dreigt te exploderen is het toch beter van wel. Denk ik.

Terwijl de allerliefste&ik met n omgebouwde bus waarin sommigen een top-camper herkennen op goed geluk door Frankrijk rijden – omdat we vakantie verdiend hebben, omdat we allebei 11 maanden achter elkaar hard gewerkt hebben, omdat alles wat wij samen doen leuk en gelukkig makend is – blijven er in de grote wereld iets verderop dingen gebeuren die niet te bevatten zijn. Die woedend-makend zijn. Die bijna niet in woorden te vatten zijn. Die je je vertrouwen in de mens zouden kunnen ontnemen.

De massamoord slash genocide slash etnische zuivering slash verhongering in Gaza gaat door in een tempo en op een manier die nergens mee te vergelijken is.

Honderduizenden mensen worden door het Israelische bewind door een vernietigd land gejaagd, van een plek waar alles is weggebombardeerd en nu de tanks binnen komen rijden, naar een plek waar geen voorzieningen en geen huizen zijn, niemand kán wonen en de kans op bombardementen aanwezig blijft. Waarna het openlijk geuite idee van datzelfde bewind is dat iedereen die de komende maanden overleeft zich meldt op een plek waar een stad was, en nu niks meer, maar een kamp gebouwd gaat worden – naar we aannemen door Amerikaanse aannemers die in Irak ook miljarden verdienden met de zogenaamde wederopbouw – waar die overlevenden achter hekken geplaatst zullen worden om te wachten op wat komen gaat. Dat kan deportatie zijn, of alsnog verhongering, of een andere niet te bevatten misdaad tegen de menselijkheid.
En het kan nog veel erger. Al maandenlang worden wanhopig hongerende mensen beschoten op plekken waar ze zich van datzelfde Israelische bewind moeten melden voor water en meel. Elke dag weer worden tientallen mensen vermoord. Daar zijn beelden van. Getuigenissen. Bewijzen. Elke dag komen de mensen weer, want hun kinderen sterven van honger of dorst. Elke dag worden ze weer beschoten, en volgens artsen ter plekke spelen de oorlogsmisdadigers van het IDF een soort spel, de ene dag schieten ze vooral in het hoofd, de volgende dag in de borst, de volgende dag in het kruis. Vooral jongemannen gebeurt dit laatste.

En waar gaat ondertussen de ophef over: dat Ierse bands de durf hebben zich overduidelijk tegen het Israelische bewind uit te spreken, dat een Britse band zijn woede tegen de oorlogsmisdadigers van het IDF in wat te directe woorden weergaf, dat mensen in Engeland met een t-shirt tegen genocide lopen en gearresteerd worden onder de anti-terrorisme-wetten en dat de Nederlandse politiek het Palestijnse vrijheidssymbool, de watermeloen, wil omvormen tot steun aan terrorisme.
En dan komt de laffe vertegenwoordiger van ons dito kabinet, Casper Veldkamp, met zin ‘dat de oorlog in Gaza onmiddellijk moet stoppen’, een paar dagen nadat de EU te laf was ook maar íets te ondernemen. Waarna Israel voordat de inkt van de verklaring van Veldkamp droog was al had uitgehaald met de bekende retoriek: ze ‘staat los van de realiteit’, en al het geweld, al de onmenselijkheid, is de schuld van Hamas.

Niemand weet waar Israel zich wat Veldkamp en de zijnen betreft aan zou moeten houden, en iedereen weet dat er geen enkele reactie of sanctie tegenover staat als Israel dat niet doet. Spoiler: dat gaan ze ook niet doen. Nethanyahu en iedereen daaromheen zijn leugenachtige gecorrumpeerde oorlogsmisdadigers, waarvan we alleen maar kunnen hopen dat ze heel binnenkort heel langdurig zullen branden in de hel.

Ik citeer om allerlei redenen niet vaak een lid van het Belgische koningshuis, maar we zijn getuige van ‘een schande voor de mensheid’. En de kans dat onze koning van zich laat horen is ongeveer nul, want het schandalige kabinet-Schoof laat liever een volk uitmoorden dan zijn nek verder uit te durven steken dan een verklaring zonder enige consequenties.

Pfffffffff.
Laat je vertrouwen in de mens niet ontnemen.
Blijf je mond opentrekken.
Laat je de mond niet snoeren.
Spreek je politieke partij aan.
Trek elke dag de rode lijn.
Protesteer tegen de watermeloenwet.
En denk aan het meisje dat tegen een dokter van Artsen zonder Grenzen zei ‘ik hoop dat er een hele grote bom op Gaza valt, zodat we allemaal in een keer dood zijn. Dat is beter dan zo langzaam vermoord worden’.