De naam Vermeer was, zeker bij de cultuurliefhebber, altijd voldoende voor een glimlach, mooie beelden, herinneringen aan museumbezoek, gedachten bij een specifiek schilderij. Inderdaad, de Vermeer van Het Melkmeisje en Gezicht op Delft, een van de grootste Nederlandse schilders ooit.
Tegenwoordig, sinds een jaar of drie hebben we met een heel andere Vermeer van doen, die geheel andere gevoelens en gedachtes veroorzaakt. Ik spreek van de man achter Caroline van der Plas, door mij in mijn vorige oudejaarsvoorstelling als ‘het financiele wonder van de BBB’ neergezet. Daar zat inderdaad wat mild cynisme is, maar dat vulde ik aan met de mededeling dat hij niet zomaar op die invloedrijke plek terecht gekomen was, hij had hiervoor natuurlijk ‘jarenlang de boekhouding van de Blokker gedaan’. Inderdaad, niet waar, maar het gaf wel een beeld van hoe ik naar de heer Vermeer kijk.
Het mooie van zowel politiek als satire in volledige vrijheid bedrijven is natuurlijk dat ik dit soort dingen mag zeggen, en dat de heer Vermeer daardoor in het geheel niet gehinderd zijn heilzame werk in de Tweede Kamer en daaromtrent mag voortzetten. Korte aside: zolang politici maar niet rechters de schuld geven van hun eigen zwakke werk, en zolang politici maar nooit nooit zullen toestaan dat rechters daardoor bedreigd en beschimpt worden, blijft de democratie overeind. En inderdaad, dit ging niet over Vermeer, maar over Faber, van Weel, Wilders, Nanninga.
Vermeer wil onderzoek naar zowel Europese subsidies als Nederlandse financiele ondersteuning naar NGO’s, belangenorganisaties en lobbyclubs. Vooral bij dat laatste woord twijfel ik tussen smalend lachen en AAAAAAAAAH, want de baas ven de Senaatsfractie van BBB ís lobbyist (van de pluimveesector inderdaad), en je hebt ook niet heel veel fantasie nodig om de hele BBB als lobbyclub of belangenorganisatie van de agrosector te zien.
De BBB-website verduidelijkt waar Vermeer het over heeft: Zijn er specifieke programma’s gericht op klimaat, milieu of energie die vooral door activistische clubs worden benut?
En iets verderop: Nederlanders betalen zich scheel aan belastingen en heffingen, en ondertussen gaat er miljoenen euro’s naar organisaties die vaak een eenzijdige politieke of activistische agenda hebben.
U begrijpt, denk ik, wat hier staat. Er zijn allerlei milieuclubs en mensen die zich inzetten voor biodiversiteit en het behoud van specifieke landschappen, er zijn mensen die zich verzetten tegen miljarden aan fossiele subsidie, er zijn mensen die zich inzetten voor duurzame energie, er zijn mensen die zich luid en duidelijk uitspreken tegen dierenleed en slachthuis-hel, tegen het overmatig gebruik van landbouwgif (sorry, ‘gewasbeschermingsmiddelen’), er zijn heel veel mensen en omwonenden en actiegroepen en NGO’s zelfs die staan voor het algemeen belang, het belang van natuur en planeet die geen eigen stem hebben, en al die groepen, al die stemmen, zitten Vermeer en zijn sector alleen maar in de weg. En omdat de tegenargumenten op zijn moeten de Vlinderstichting en Schipholwatch en Natuurmonumenten op een andere manier worden aangepakt. Het is tijd om de sluiproute van publieke financiering naar activistische clubs te stoppen.
Henk Vermeer wordt ingehaald door de realiteit en reageert met een lelijk wanhoopsoffensief.