Dolf Jansen

Nieuws

Quinze Juillet

Gisteravond laat, de avond van de Franse nationale feestdag, was er een aanslag in Nice. De volgende aanslag, zo voelt het.

Feestende mensen, vlaggen, muziek, warme avond en dan een vrachtwagen, schieten, dood en verderf. Ik heb geen beeld bekeken, ik heb helaas al honderden keren gezien hoe het eruitziet als mensen wanhopig zijn, vermoord worden, schreeuwen voor hun geliefden, in paniek en blinde angst proberen weg te komen.

Mijn dochter, een intelligent en betrokken jonge vrouw, schreef me net dat ik haar straks maar moet vertellen wat er gebeurd is en hoe ik er, via twitter, op reageerde. Zij las alleen de koppen in haar Guardian- en Volkskrant-appje, dat was voldoende.

Ik probeerde via twitter te zeggen hoe ik ernaar kijk, en dan wist ik de wanhoop die ik ook voel nog aardig weg te houden, die bewaar ik voor de mensen dicht om me heen. Ik schreef over vergelden en bombarderen en hard aanpakken en uitzetten en grenzen sluiten als (volstrekt logische) reactie, als een manier om je woede en wanhoop te uiten, en ik schreef dat ik oprecht denk dat op die manieren reageren niks gaat opleveren. Behalve meer tweedeling, meer woede, meer actie-reactie, meer angst en geweld, waarop dan weer gereageerd moet worden, etc.

Ik geloof oprecht dat al die reacties uit woede, en angst, uiteindelijk een doodlopende weg zullen zijn, de tweedeling ook in onze vrije, open samenleving zullen vergroten, en zeker geen veilige eindscore zullen opleveren. Ik geloof oprecht dat we op een andere, noem het contra-intuitieve, manier zullen moeten reageren.

Al was het maar omdat er geen plek is die je kunt bombarderen, waarmee het probleem is opgelost. Al was het maar omdat er geen groep is die je kunt tegenhouden of uitzetten, waarmee het is opgelost. Al was het maar omdat openstaan voor de ander, hoe boos of bang hij je ook maakt, uiteindelijk de enige manier is (of lijkt) om verder te komen.

Als het kind lastig is, kun je het straffen, of proberen uit te vinden wat er aan de hand is, is het kind ergens bang voor, ergens boos over? Geef het kind wat ruimte, vraag wat er is, laat het zelf een oplossing vinden.

Als iemand iets lelijks tegen je doet, of over je zegt, kun je er keihard tegenin gaan, of het bij jezelf houden, zeggen wat dat met jou doet, je afvragen waar het vandaankomt ipv er vol in te gaan, tegenin te gaan.

Als allerlei mensen zich buitengesloten voelen, en dat laten merken, kun je ze aanspreken op dat gedrag en nog verder buitensluiten, of proberen (contra-intuitief, inderdaad!) uit te vinden waar dat gevoel vandaankomt, of jij wellicht iets kunt bijdragen aan een beter gevoel, een gevoel van meer samen en minder tegenover elkaar. Daarom heet wat wij hebben ook een samenleving.

Als je als meisje of vrouw op straat wordt befloten of –roepen, kun je de durf hebben die klote-jochies of –mannen eens aan te spreken, en zeggen wat dat met jou doet, hoe dat voor jou voelt. Gewoon, mens tegen mens. In plaats van boos doorlopen en later op een net zo boze politieke beweging te stemmen.

 

Ik merk uit de racties op twitter dat het in tweeen uiteenvalt (joh…), veel mensen retweeten en reageren met sympathie, liefdevol zelfs, anderen zetten mij weg als slap, een dromer, links, dom, lelijk, moslimlover, IS-knuffelaar zelf, proberen me duidelijk te maken dat we nou eenmaal geweld nodig hebben, of ‘heb ik me soms al overgegeven?’

Dat laatste zeker niet (al die andere dingen ook niet, hoewel lelijk natuurlijk een smaakkwestie blijft), maar ik zoek naar manieren om duidelijk te maken dat terreur net zo erg en dom en afzichtelijk is als bombarderen, dat een religie die suggereert de waarheid in pacht te hebben net zo erg is als een politicus die harde maatregelen en daarmee oplossingen belooft, terwijl hij (zij) weet dat het niet waar is, dat kinderen tot slachtoffer van geweld maken  - ja, reaguurders, ik heb me proberen in te denken hoe het zou zijn als mijn kind daar lag, op die zomeravond in Nice, dankuwel – inderdaad erger is dan je kinderen op te voeden met een boodschap van angst en wraak nemen en hardheid.

Maar dat laatste, wat we onze kinderen bijbrengen, hoe wij in de wereld staan, dat hebben we zelf in de hand, uitroepteken. Wat ‘de ander’ doet - de religieuze zeloot, de gestoorde suprematist, de in gewelddadige denkbeelden verdwaalde crimineel, de imam of president of dictator – hebben wij niet in de hand, wat wij zelf doen wel. Hoe wij leven, reageren, de mensen om ons heen benaderen, onze kinderen opvoeden, ons onderwijs gebruiken, ons vrije woord inzetten, dat hebben we allemaal zelf in de hand. Dat is waar onze invloed ligt: hoe we reageren, of juist niet, hoe we emoties bij onszelf houden in plaats van in woede en afkeer te uiten, hoe we elke dag weer omgaan met de mensen dicht om ons heen, en degenen die we toevallig tegenkomen. Dat is mijns inziens niet slap, dat is niet je overgeven, dat is gebruiken wat je hebt: aandacht, luisteren, steun, liefde.

Jo Cox, de Britse parlementarier, werd vermoord door iemand die dacht dat hij (met geweld) ‘zijn land’ moest verdedigen. Verdedigen tegen iemand die haar hele leven niks anders deed dan opkomen voor de zwakkeren, in Engeland, in andere delen van de wereld. Vermoord door iemand die dacht dat geweld de manier was om zijn denkbeelden over te brengen. Ik geloof dat dat nooit zo is, nooit zo kan zijn, hoe zeer je ook gelijk hebt (of zeker weet gelijk te hebben). Het gesprek, het debat, de ontmoeting, alleen dat kan iets opleveren. En, nogmaals, niet veroordelen, maar zoveel mogelijk bij jezelf houden, denk ik.

Laat ik het zo zeggen: ik kan aan iedereen die zijn of haar religie als leidraad gebruikt, en daarmee politiek of de wereld of mijn leven of de vrijheid van anderen wil beinvloeden, vrij precies en zonder woede uitleggen waarom dat voor mij niet werkt, waarom ik daar heel veel last van heb, waarom ik het fijn vind dat iemand gelooft wat ie wil geloven, maar het zeker zo fijn vind als een ander daar niet teveel last van heeft. Dat is echt iets anders dan ‘stomme moslim (christen, katholiek, noemmaarop), hou je smoel anders sla ik m dicht!’

De man van Jo Cox tweette eerder vandaag: Jo wld ask us not 2 fight hate with hate but draw together 2 drain the swamp that extremism breeds in.Thinking of all victims of hatred 2day

Zit ik uiteindelijk toch nog te typen met tranen in mijn ogen.

En eindig ik voor nu met een uitspraak van haar, die ook een motto zal worden, moet worden, van mijn voorstelling Veilig, dit najaar:  

we have far more in common than that which divides us…

Dat is waar ik in geloof, dat is wat ons kan redden. 

1 april: Dolf bij PAUW

Vrijdag 1 april rond de klok van 23:00 op NPO1: Dolf Jansen, scherp als altijd, heeft de politiek de voorbije maand goed in de gaten gehouden. Het was een volle maand met onder andere het gestuntel van Ard van der Steur, het gekrakeel rondom het aanstaande Oekraïne-referendum, het vluchtelingenakkoord, het Wildersproces en ook het terrorismedebat. In een speciale politieke conference voor Pauw geeft Dolf zijn visie op een bewogen maart.

 

14

Als volwassen mannen op het tankstation

tranend over je praten

Het zelfs Rotterdammers niet lukt

deze Ajaxied te haten

 

 Als jouw interpretatie van onze taal

iedereen doet zwijgen

En je als enige van de 22 het gras

wist te ontstijgen

 

Als iedereen die Messi beter vindt

een beetje staat te liegen

En je nooit getackeld werd omdat

je leek te vliegen

 

Als elke bal in de wereld er alles

voor deed of zou doen

Nog 1 x te worden gestreeld door

jouw buitenkantje linkerschoen

 

Als je het nummer 14 tot symbool wist

om te vormen

Het bij REAL MADRID liet regenen

en bij der Manschaft stormen

 

Als van Betondorp tot Barcelona

iedereen je kent

Dan weet ik dat je geen voetballer was

maar een kunstenaar bent

11 feb: Dolf in DWDD

Meer dan 2,7 miljoen kijkers voor de eerste Nederlandse editie van het Correspondents' Dinner gisteren! Twan Huys daagde in 2011 premier Rutte uit om naar Amerikaans voorbeeld tijdens een diner een speech te houden, waarin hij op grappige wijze pers en politiek op de hak neemt. Obama is er steengoed in, gisteren liet Rutte zien ook over behoorlijk wat humoristische kwaliteiten te beschikken. In de Amerikaanse variant wordt vervolgens de president onder vuur genomen door een comedian, Dolf Jansen mocht gisteren de Hollandse honneurs waarnemen. Hij noemde Rutte steevast zijn voorprogramma. Twan Huys en Dolf Jansen doen een nabeschouwing.

 

10 feb: Dolf in Correspondents' Dinner bij de NTR

 

Op woensdag 10 februari 2016 vond het Nederlandse Correspondents' Dinner plaats in de Beurs van Berlage in Amsterdam. In de Verenigde Staten is het Correspondents' Dinner het jaarlijkse hoogtepunt voor de parlementaire pers, uitgevers, televisiejournalisten, hoofdredacteuren en politici. De president houdt een toespraak waarin hij de pers en de politiek op de hak neemt, gevolgd door een toespraak van een stand up comedian. In een uitzending van College Tour (zie foto) daagde presentator Twan Huys in 2011 premier Mark Rutte uit voor een Nederlandse versie van het Correspondents' Dinner.
Premier Rutte zegde toe, maar korte tijd later viel zijn kabinet. Inmiddels is er weer een afspraak met de premier en is de datum definitief. Het Nederlandse Correspondents' Dinner zal worden gehouden in de Beurs van Berlage op 10 februari 2016. Na de toespraak van de premier is er een speech van Dolf Jansen. Vanzelfsprekend is er ook een exclusief diner.
 
Heb je het gemist? Kijk het hier terug.

14 feb: Dolf Jansen en The LSB Experience

Ooit was een troubadour een man met een stoffige baard en dito gitaar, die met een stapel schorre liedjes de mensen vermaakte. Tegenwoordig zouden we zeggen: (een van) de Beste Singer-songwriters van Nederland (!!)

The Troubadour is een van de meest beroemde music clubs van Amerika, West-Hollywood, LA, California. Je voelt de zon al, je ruikt de oceaan, wellicht snuif je een pilletje weg….Dolf Jansen en the LSB Experience delen liefde voor muziek, zeker die van de westcoast van Amerika.

Veel van hun muziekhelden startten hun muzikale carriere in the Troubadour: Jackson Browne, The Eagles, James Taylor, the Byrds, Crosby, Stills & Nash..
In The Story of the Troubadour zal Dolf Jansen op eigen wijze in de huid van Doug Weston, oprichter en eigenaar van deze club, zien te kruipen. Doug was een flamboyante figuur die bekend stond om wurgcontracten en grote verhalen.

Dolf neemt je mee terug in de tijd, naar de plek waar Steve Martin en Cheech&Chong werden ontdekt, de plek waar John Lennon er werd uitgegooid, maar ook de plek waar Linda Ronstadt, Carole King, Van Morrison, Bonnie Raitt en Bruce Springsteen geweldige concerten speelden.
Dolf is in goed gezelschap: The LSB Experience, Marcel Luntungan, Hans Sligter en Sjoerd van den Broek, met hun vaste ritme sectie Peter Deiman en Rob Hendriks. 5 jaar speelden ze de songs van hun muziekhelden, nu is het tijd voor de definitieve tribute to The Troubadour…..

The Story of the Troubadour: prachtige liedjes, mooie verhalen en hier en daar een onnodige grap.

open: 19:30u start: 20:30u
vvk € 20 deur € 20
muziek Podium de Vorstin

http://www.devorstin.nl/event/lsb-experience-dolf-jansen/

 

Afslag Thunder Road door op Radio 2

Vandaag presenteerde Dolf Jansen de laatste uitzending van Afslag Thunder Road op Radio 6. De zender moet stoppen per 1 januari 2016. Goed nieuws echter, voor de liefhebbers van het programma. Vanaf 2 januari is het in de nacht van vrijdag op zaterdag te horen van 4:00 tot 6:00 op Radio 2.

Afslag Thunder Road besteedt sinds 2009 aandacht aan singer-songwriters, met een vleugje americana en country en popmuziek met een rafelig randje.

29 nov: Dolf opent klimaatparade

In verschillende landen zijn betogers de straat op gegaan om maatregelen te eisen ter bescherming van het klimaat. De demonstraties komen daags voor de VN-klimaattop in Parijs.

In Amsterdam lopen een paar duizend mensen door de binnenstad, in een mars die is georganiseerd door Greenpeace, Oxfam Novib en Milieudefensie. De deelnemers aan de Klimaatparade willen dat Nederlanders meer wind- en zonne-energie gebruiken en minder fossiele brandstoffen. Dolf Jansen opent de Klimaatparade op het Museumplein.