Dolf Jansen

Nieuws

2 dec: Dolf te gast bij PAUW

Dolf Jansen blikt terug op 2016 in zijn voorstelling ‘Veilig’. In rap tempo behandelt Dolf onder meer het Correspondent’s Dinner, treitervloggers, asielzoekers, hangturken, feiten en gevoelens, Bonzai-boompjes, wadlopen, de Maag-Lever-Darm-stichting, Johan Derksen en alle Grote Helden Die Ons Ontvielen. Vanavond een voorproefje in PAUW rond de klok van 23:00 op NPO1


9 nov: Dolf opent Nieuws BV: Wij-denken

Dolf opent vandaag Nieuws BV net na 12:00 met zijn kijk op de verkiezingsuitslag in Amerika.

Trump

Elke avond praat ik in mijn oudejaarsvoorstelling Veilig over de verharding, over hoe mensen steeds meer tegenover elkaar lijken te staan, en ik vraag me af wat je er zelf aan kunt doen, mee kunt doen.

Vanochtend was het niet echt prettig wakker worden met een man als volgende president van de VS die wij zien als een soort horrorclown die zijn kapsel een stuk belangrijker vindt dan de waarheid, die wordt ondersteund door de KuKuxKlan, klimaatontkenners, boos blank Amerika en verder iedereen die, vaak met reden, Hilary Clinton wantrouwt. Het leek mij alsof je moest kiezen tussen Geer en Goor. In je bed.

 Uit de verheugde reacties op het komende Trumpistan blijkt de kracht van het wij-zij-denken: jullie, links, de media, de elite, julie zaten ernaast, jullie hebben verloren. Ik denk dat, als Trump gaat doen wat hij beweerde, dat de wereld gaat verliezen, het klimaat, de economie, vrouwen, latino’s, zwarten, homo, mensen zonder wapens en iedereen die al aan de onderkant van de samenleving zit en vanuit een van die glimmende Trump-torens helemaal niet zichtbaar blijkt te zijn.

Maar wat ik bedoel is dit: in plaats van het wij-zij-denken, in plaats van de verharding, kunnen we - kun je, kan ik - alleen maar wij-denken zetten, noem het saamhorigheid, menselijkheid, solidariteit, noem het empathie, noem het al die dingen die je zelf in de hand hebt, met en voor de mensen dichtbij je, de mensen in je gemeenschap, de wereld. Ook als je het eigenlijk nogal oneens bent over dingen.

Wij kunnen de hele grote wereld niet veranderen, wij kunnen de uitslag van de Amerikaanse verkiezingen niet veranderen, wij kunnen alleen onszelf veranderen, hoe wij in die woelige wereld staan. Make yourself great again.

En omdat het niet makelijk wordt, citeer ik wat Bruce Springsteen 2 dagen geleden zong in the city of brotherly love, Philadelphia: 

My father said "Son, we're lucky in this town,
It's a beautiful place to be born.
It just wraps its arms around you,
Nobody crowds you and nobody goes it alone"

"Your flag flyin' over the courthouse
Means certain things are set in stone.
Who we are, what we'll do and what we won't"

It's gonna be a long walk home
Hey pretty darling
Gonna be a long walk home
 

8 okt: Hardverwarmend bij NPO1

De voorstelling 'Hardverwarmend' waar Dolf afgelopen seizoen mee getourt heeft langs de theaters wordt op zaterdag 8 oktober uitgezonden om 22.30 uur op NPO1. De herhaling is een week later op 15 oktober om 22:30 op NPO1.

Mis het niet!

Quinze Juillet

Gisteravond laat, de avond van de Franse nationale feestdag, was er een aanslag in Nice. De volgende aanslag, zo voelt het.

Feestende mensen, vlaggen, muziek, warme avond en dan een vrachtwagen, schieten, dood en verderf. Ik heb geen beeld bekeken, ik heb helaas al honderden keren gezien hoe het eruitziet als mensen wanhopig zijn, vermoord worden, schreeuwen voor hun geliefden, in paniek en blinde angst proberen weg te komen.

Mijn dochter, een intelligent en betrokken jonge vrouw, schreef me net dat ik haar straks maar moet vertellen wat er gebeurd is en hoe ik er, via twitter, op reageerde. Zij las alleen de koppen in haar Guardian- en Volkskrant-appje, dat was voldoende.

Ik probeerde via twitter te zeggen hoe ik ernaar kijk, en dan wist ik de wanhoop die ik ook voel nog aardig weg te houden, die bewaar ik voor de mensen dicht om me heen. Ik schreef over vergelden en bombarderen en hard aanpakken en uitzetten en grenzen sluiten als (volstrekt logische) reactie, als een manier om je woede en wanhoop te uiten, en ik schreef dat ik oprecht denk dat op die manieren reageren niks gaat opleveren. Behalve meer tweedeling, meer woede, meer actie-reactie, meer angst en geweld, waarop dan weer gereageerd moet worden, etc.

Ik geloof oprecht dat al die reacties uit woede, en angst, uiteindelijk een doodlopende weg zullen zijn, de tweedeling ook in onze vrije, open samenleving zullen vergroten, en zeker geen veilige eindscore zullen opleveren. Ik geloof oprecht dat we op een andere, noem het contra-intuitieve, manier zullen moeten reageren.

Al was het maar omdat er geen plek is die je kunt bombarderen, waarmee het probleem is opgelost. Al was het maar omdat er geen groep is die je kunt tegenhouden of uitzetten, waarmee het is opgelost. Al was het maar omdat openstaan voor de ander, hoe boos of bang hij je ook maakt, uiteindelijk de enige manier is (of lijkt) om verder te komen.

Als het kind lastig is, kun je het straffen, of proberen uit te vinden wat er aan de hand is, is het kind ergens bang voor, ergens boos over? Geef het kind wat ruimte, vraag wat er is, laat het zelf een oplossing vinden.

Als iemand iets lelijks tegen je doet, of over je zegt, kun je er keihard tegenin gaan, of het bij jezelf houden, zeggen wat dat met jou doet, je afvragen waar het vandaankomt ipv er vol in te gaan, tegenin te gaan.

Als allerlei mensen zich buitengesloten voelen, en dat laten merken, kun je ze aanspreken op dat gedrag en nog verder buitensluiten, of proberen (contra-intuitief, inderdaad!) uit te vinden waar dat gevoel vandaankomt, of jij wellicht iets kunt bijdragen aan een beter gevoel, een gevoel van meer samen en minder tegenover elkaar. Daarom heet wat wij hebben ook een samenleving.

Als je als meisje of vrouw op straat wordt befloten of –roepen, kun je de durf hebben die klote-jochies of –mannen eens aan te spreken, en zeggen wat dat met jou doet, hoe dat voor jou voelt. Gewoon, mens tegen mens. In plaats van boos doorlopen en later op een net zo boze politieke beweging te stemmen.

 

Ik merk uit de racties op twitter dat het in tweeen uiteenvalt (joh…), veel mensen retweeten en reageren met sympathie, liefdevol zelfs, anderen zetten mij weg als slap, een dromer, links, dom, lelijk, moslimlover, IS-knuffelaar zelf, proberen me duidelijk te maken dat we nou eenmaal geweld nodig hebben, of ‘heb ik me soms al overgegeven?’

Dat laatste zeker niet (al die andere dingen ook niet, hoewel lelijk natuurlijk een smaakkwestie blijft), maar ik zoek naar manieren om duidelijk te maken dat terreur net zo erg en dom en afzichtelijk is als bombarderen, dat een religie die suggereert de waarheid in pacht te hebben net zo erg is als een politicus die harde maatregelen en daarmee oplossingen belooft, terwijl hij (zij) weet dat het niet waar is, dat kinderen tot slachtoffer van geweld maken  - ja, reaguurders, ik heb me proberen in te denken hoe het zou zijn als mijn kind daar lag, op die zomeravond in Nice, dankuwel – inderdaad erger is dan je kinderen op te voeden met een boodschap van angst en wraak nemen en hardheid.

Maar dat laatste, wat we onze kinderen bijbrengen, hoe wij in de wereld staan, dat hebben we zelf in de hand, uitroepteken. Wat ‘de ander’ doet - de religieuze zeloot, de gestoorde suprematist, de in gewelddadige denkbeelden verdwaalde crimineel, de imam of president of dictator – hebben wij niet in de hand, wat wij zelf doen wel. Hoe wij leven, reageren, de mensen om ons heen benaderen, onze kinderen opvoeden, ons onderwijs gebruiken, ons vrije woord inzetten, dat hebben we allemaal zelf in de hand. Dat is waar onze invloed ligt: hoe we reageren, of juist niet, hoe we emoties bij onszelf houden in plaats van in woede en afkeer te uiten, hoe we elke dag weer omgaan met de mensen dicht om ons heen, en degenen die we toevallig tegenkomen. Dat is mijns inziens niet slap, dat is niet je overgeven, dat is gebruiken wat je hebt: aandacht, luisteren, steun, liefde.

Jo Cox, de Britse parlementarier, werd vermoord door iemand die dacht dat hij (met geweld) ‘zijn land’ moest verdedigen. Verdedigen tegen iemand die haar hele leven niks anders deed dan opkomen voor de zwakkeren, in Engeland, in andere delen van de wereld. Vermoord door iemand die dacht dat geweld de manier was om zijn denkbeelden over te brengen. Ik geloof dat dat nooit zo is, nooit zo kan zijn, hoe zeer je ook gelijk hebt (of zeker weet gelijk te hebben). Het gesprek, het debat, de ontmoeting, alleen dat kan iets opleveren. En, nogmaals, niet veroordelen, maar zoveel mogelijk bij jezelf houden, denk ik.

Laat ik het zo zeggen: ik kan aan iedereen die zijn of haar religie als leidraad gebruikt, en daarmee politiek of de wereld of mijn leven of de vrijheid van anderen wil beinvloeden, vrij precies en zonder woede uitleggen waarom dat voor mij niet werkt, waarom ik daar heel veel last van heb, waarom ik het fijn vind dat iemand gelooft wat ie wil geloven, maar het zeker zo fijn vind als een ander daar niet teveel last van heeft. Dat is echt iets anders dan ‘stomme moslim (christen, katholiek, noemmaarop), hou je smoel anders sla ik m dicht!’

De man van Jo Cox tweette eerder vandaag: Jo wld ask us not 2 fight hate with hate but draw together 2 drain the swamp that extremism breeds in.Thinking of all victims of hatred 2day

Zit ik uiteindelijk toch nog te typen met tranen in mijn ogen.

En eindig ik voor nu met een uitspraak van haar, die ook een motto zal worden, moet worden, van mijn voorstelling Veilig, dit najaar:  

we have far more in common than that which divides us…

Dat is waar ik in geloof, dat is wat ons kan redden. 

1 april: Dolf bij PAUW

Vrijdag 1 april rond de klok van 23:00 op NPO1: Dolf Jansen, scherp als altijd, heeft de politiek de voorbije maand goed in de gaten gehouden. Het was een volle maand met onder andere het gestuntel van Ard van der Steur, het gekrakeel rondom het aanstaande Oekraïne-referendum, het vluchtelingenakkoord, het Wildersproces en ook het terrorismedebat. In een speciale politieke conference voor Pauw geeft Dolf zijn visie op een bewogen maart.

 

14

Als volwassen mannen op het tankstation

tranend over je praten

Het zelfs Rotterdammers niet lukt

deze Ajaxied te haten

 

 Als jouw interpretatie van onze taal

iedereen doet zwijgen

En je als enige van de 22 het gras

wist te ontstijgen

 

Als iedereen die Messi beter vindt

een beetje staat te liegen

En je nooit getackeld werd omdat

je leek te vliegen

 

Als elke bal in de wereld er alles

voor deed of zou doen

Nog 1 x te worden gestreeld door

jouw buitenkantje linkerschoen

 

Als je het nummer 14 tot symbool wist

om te vormen

Het bij REAL MADRID liet regenen

en bij der Manschaft stormen

 

Als van Betondorp tot Barcelona

iedereen je kent

Dan weet ik dat je geen voetballer was

maar een kunstenaar bent

11 feb: Dolf in DWDD

Meer dan 2,7 miljoen kijkers voor de eerste Nederlandse editie van het Correspondents' Dinner gisteren! Twan Huys daagde in 2011 premier Rutte uit om naar Amerikaans voorbeeld tijdens een diner een speech te houden, waarin hij op grappige wijze pers en politiek op de hak neemt. Obama is er steengoed in, gisteren liet Rutte zien ook over behoorlijk wat humoristische kwaliteiten te beschikken. In de Amerikaanse variant wordt vervolgens de president onder vuur genomen door een comedian, Dolf Jansen mocht gisteren de Hollandse honneurs waarnemen. Hij noemde Rutte steevast zijn voorprogramma. Twan Huys en Dolf Jansen doen een nabeschouwing.