Dolf Jansen

Columns

Stukjes van vroeger

Verschenen in Volkskrant Banen op

Soms moet je opruimen.

Soms moet ik zelfs opruimen. Bijvoorbeeld als ik, na weken van werk op andere plekken dan thuis, mijn zolder weer eens betreed en me realiseer dat ik buro noch stoel nog vier vierkante meter vloer daaromheen kan zien, laat staan betreden laat staan gebruiken op enigerlei wijze.

En dus heb ik opgeruimd, de afgelopen twee dagen. Gelijk ook mijn klerenkast en mijn verzameling hardloopspullen en –schoenen doorgewroet, een doos gevuld met cd’s waar iemand anders vast veel meer plezier aan gaat beleven, oud papier gescheiden van nieuw papier, dikke map met kaarten en kaartjes gevonden die mijn lief me jaren geleden regelmatig deed toekomen – ja, dan ben je zo weer een uur verder. (En vraag ik me af of ik nog steeds zo mooi, lekker, lief etc. ben).

Ik vind het wel lekker, opruimen als je er tijd voor hebt. Omdat het ruimte schept, op je werkplek en daarna ook in je hoofd. Echt werken in de rommel, echt schrijven, iets echt goeds bedenken, lukt me eigenlijk nooit. Maar nu...het buro is leeg, de hele zolder is aan kant, de lucht is de limiet!

Oh nee, eerst kwam ik nog een stuk of twintig ‘Knoppen’ tegen, de schoolkrant van mijn middelbare schhol. De schoolkrant ook waar ik een jaar of drie in de redactie zat, het periodiek dus ook waar mijn allereerste schrijfsels in terecht zijn gekomen. Mocht u ooit gaan opruimen: dat is nou een moment om danwel de oudpapier-doos er bij te pakken, danwel de hele stapel ergens te plaatsen waar ze tot een eventueel volgend opruimmoment rustig en in de luwte kan blijven staan. Dit soort schrijfsels doorlezen is in het algemeen niet zo’n goed idee Dus, u begrijpt, daar ging ik. Was ik zomaar terug in 1979, 1980. In die wat onbestemde ruimte grenzend aan een poging tot tuin, Fons Vitea, Amsterdam-zuid. Met docent Arthur als redactiebegeleider, en een stuk of acht leerlingen die tijd en zin hadden. Ik vermoed dat ik tijdens die redactiebijeenkomsten net zo stil was als in de klas, maar wist toch geregeld stukjes van mijn hand in Knoppen te krijgen. Recensies van new wave-concerten in Melkweg en Paradiso, een verslag van een milieu/zwerfafval-avond in de buurt, een gloedvol betoog (twee volle pagina’s!) aangaande de elpee ‘the River’ van Bruce Springsteen, met uitgebreide tekst-citaten. De zinnen lopen niet allemaal, de grapjes zijn soms tenenkrommend, maar de bedoelingen zijn heel erg goed. Inderdaad, veel is er niet veranderd.