Dolf Jansen

Columns

Sloopwerkzaamheden

Verschenen in Volkskrant Banen op

Toen ik een jaar of veertien was woonde ik, met ouders en broers, in een zeer beschaafd stukje Watergraafsmeer. Amsterdam-oost. Grote kerk voor de deur, tennisbanen verderop, netjes geparkeerde en stuk voor stuk op zaterdagmiddag gewassen auto’s langs de stoepranden. En de buurtjeugd was al net zo saai en welopgevoed. Behalve in de laatste week van december, als we ‘op kerstbomenjacht’ gingen. In straten en buurten verderop pogen kerstbomen te vinden of mee te jatten anderszins. Voor het grote oudejaarsavondvuur, dat op het kerkplein zou plaatsgrijpen. Als we althans voldoende kerstbomen, een jerrycan benzine en iemand met een aansteker en lef hadden.

Soms trof een groepje van ons een groepje van hunnie, en dreigde geweld. Dat was ook de reden dat ik met het echte jagen niet meedurfde, maar de verhalen aanhoren was ook mooi. Zoals die keer dat Aaldert, onze leider, hun leider Vincent trof. Terwijl Vincent met een honkbalknuppel losjes naast zich een schuurtje stond te bewaken. En wat dreigende woorden sprak, aangaande de kerstbomen in dat schuurtje en de fysieke gevolgen van Aaldert’s eventuele pogingen die mee te nemen. Waarop Aaldert antwoordde ‘het is wel stoer zo’n knuppel, maar je moet ‘m natuurlijk wel eerst even van de grond krijgen!’ Hoe de discussie eindigde weet ik niet, maar wij hadden die oudejaarsavond een grootse fik. Vlammen tot de torenspits, de kerk zelf overleefde weer eens alle pogingen tot brandschatten.

Afgelopen week moest ik, al opruimend en herinrichtend, een kastje slopen. Anderhalve meter hoog, ongeveer net zo breed, stuk of acht planken, blank hout, met een grote hoeveelheid spijkers en schroeven in en aan elkaar bevestigd. Het kastje paste volgend mijn binnenhuisadviseuse niet in het nieuwe interieuridee en moest dus aan stukken. Nou ben ik niet zo van het doe het zelven of de fysieke arbeid, maar dit moest me toch lukken. Dacht zij. Dacht ik ook. De kast stond al buiten, ergens tussen huis en garage, en tegen die garage geleund stond een buitenmodel hamer. Ruim een meter lang, dikke steel, zeer grote metalen kop. Een sloophamer, een hamer die puur door zijn gewicht dat kastje zou doen sidderen. Echt waar, een ferme zwaai met die hamer, vol op de achterkant van het kastje, KRAK!! Zo zou het gaan, zo zou ik het gaan doen. Moest ik alleen wel eerst die hamer even van de grond krijgen, natuurlijk...