Dolf Jansen

Columns

Samen en alleen

Verschenen in Volkskrant Banen op

Afgelopen zondag was een belangrijke avond in de historie van Lebbis&Jansen. Omdat we een duo zijn, dat eigenlijk al 17 jaar uit drie man bestaat. En die derde man, een vrouw maar liefst (!), nam afscheid. Ellen was sinds ons eerste programma, Pas op de Hond!, onze hoofd-technieker. Hing lampen op, maakte later echte lichtplannen, deed geluid, ontwierp decors, knoopte die in, afijn, eigenlijk deed ze zo’n beetje alles behalve ’s avonds op het podium staan en vertellen hoe de wereld in elkaar zit. Of zou moeten zitten.

Nou moet ik erbij vertellen dat ze dat niet al die 17 jaren allenig heeft gedaan, maar wel heel lang. En heel veel. En dan ook nog met twee mannen die echt heel erg goed weten hoe het moet, hoe het eruit moet zien, hoe het moet klinken, noem maar op. Oh ja, ze ging ook nog elk jaar mee om podiumkleding aan te schaffen, waarbij nog van belang is te vermelden dat Leb kleurendoof is en ik een vrij afwijkende smaak heb. Plus ik kwam (kom) zo’n zes keer per jaar het theater binnen met haar in een onverwachte kleur en dat was meestal (toevalligerwijs!) een kleur die geen enkel verband had met de kleuren in het tegenlicht (het vage licht dat de artiest van achteren en boven beschijnt). Oftewel, tropenjaren. Waarbij het toch raar is dat ik, toen ik haar halverwege de topmaaltijd toefluisterde, ‘het voelde als 35 jaar!’, ik beloond werd met een betraand gezicht. Aaaah, vrouwen, als ik ze begreep zou ik ze een stuk minder leuk vinden. En als ze mij begrepen vonden ze mij nog veel minder leuk, maar daarover een andere keer weer meer.

Ondertussen zijn Leb en ik dus, weer, met zijn tweeen. Achttien jaar na die historiese dag dat wij onze eerste wankele semi-verstaaanbare schreden zetten op het doornige kronkelpad dat cabaret heet. In die 18 jaar (het voelt als 36, inderdaad) maakten we elk jaar een oudejaarsprogramma, elke twee jaar een ‘normaal’ theaterprogramma, speelden we tussen de 120 en 150 keer per seizoen, maakten vele tv-programma’ s (van ‘Dit was het Nieuws’ tot ‘De Trots van Nederland’), radio, sjnabbels, benefietjes, aaaaaah. Best veel. En dan is het goed om zo nu en dan dingen te doen en te maken los van elkaar. Leb speelt solo, het hele jaar door, en maakt Toomler onveilig, ik schrijf en doe radio en soms tv en kom in het najaar met de nu al langverwachte solo ‘Geen Oudejaarsvoorstelling’. Omdat, inderdaad, Leb en ik dit jaar geen oudejaarsvoorstelling maken. Elk nadeel hep etcetera, en wie wil weten wat de toekomst (ons) gaat brengen moet gewoon afwachten.