Dolf Jansen

Columns

Sabbatical

Verschenen in Volkskrant Banen op

‘He, jij bent toch met sabbatical?’ vraagt de leuke blonde VARA-collega me als ik vrijdagmiddag door het grote Nederland 3-pand schuifel. Op zoek naar een afdeling die zich op de tweede verdieping zou moeten bevinden. Een afdeling die ik daar niet vind. Waarna ik op de vierde terechtkom. Deze vrolijke jongedame tref. Die me meeneemt naar de tweede. Waar de afdeling en degene die ik wil spreken zich dan wel bevindt.

‘Sabbatical’, denk ik. Zou je voor het gebruik van dat woord toestemming moeten hebben van Ronny Naftaniel van het Cidi? Plus, is het een sabbatical als je ‘een tijdje ergens anders verblijft’? Want dat is toch wat ik doe. Ergens anders verblijven – Curacao, Californie, Colorado, Canada – en ondertussen gewoon doorwerken. Doorschrijven, vooral. Heerlijk, om dat te kunnen doen. Heerlijk, om als je de woorden en zinnen even niet kan vinden uit te kunnen kijken over een vallei in de Rockies op bijna 3 kilometer hoogte, over Okanagan Lake, over.... Heerlijk, om zoveel tijd met mijn goedgelukte gezin door te kunnen brengen. en ondertussen te kunnen maken wat ik wil maken.Een boek over hardlopen. Een verzameling columns en andere observaties van Amerika anno 2006. Een stapel liedjes en gedichten

Maar goed, al die prachtplekken, schrijven, hangin’ out with the kids, wat moet ik dan in Hilversum? Wat moet men uberhaupt in Hilversum? Lastige vraag. Maar het was Pinksteren en dat betekent voor mij al een jaar of zes een klim naar de top van de lichttoren bij Podium Noord en een lange tv-uitzending met heel veel bandjes en heel veel liedjes en heel veel flessen water. En om dat nou allemaal niet te missen reisde ik van Bozeman (het Hilversum van Montana) naar Schiphol naar het Mediapark (‘Leuk is Anders’ weer eens vanuit de 3FM-studio in plaats van een nachtelijke woonkamer ergens in de VS) naar Landgraaf. Waar overigens dit jaar een aftandse (maar opgepimpte) Bassie&Adriaan-caravan voor me klaar stond. In plaats van die plek op de toren. En Giel, die stond er ook, in een paarsig ensemble ditmaal. En Martin, vriend en vast begeleider bij alles-des-rock’n rolls. En al die aardige mensen met wie ik mag werken, om Pinkpop vijf uur lang op uw plasmascherm te krijgen. En David Gray en Placebo en Racoon en the Editors en.....en Jan Smeets, natuurlijk, glimmend en glanzend en terecht ontroerd over zijn prachtige festival. Kijk, als dat werken is – en dat is het – heb ik niet echt een sabbatical nodig.