Dolf Jansen

Columns

Roze politieburo

Verschenen in Volkskrant Banen op

Het dorp bestaat eigenlijk uit niet meer dan een lange bocht in de weg, wat huizen, 12 pubs en een haventje. Van waaruit je een bootje kunt nemen naar een eiland 15 minuten verderop in de baai. Maar voordat we dat gaan doen – ik ben niet van de bootjes, maar de rest van mijn gezin heeft de meerderheid – mag ik nog even met vaste grond onder de voeten en een grote latte in het vooruitzicht door het dorpje wandelen. Beetje om me heen kijken, zondagskrant scoren, genieten van de muzikant inclusief stevig versterkte gitaar die zich verderop door Me and Bobby McGee staat heen te grommen. Plus de zon schijnt, en dat heeft deze zomer in Ierland wel een uitroepteken verdiend. En dan zie ik, aan de overkant van de straat, iets dat ik nooit eerder zag. Een roze politieburo. Een echt politieburo, met naar ik aanneem echte agenten daarin, een drietal echte politiewagens aan de zijkant wellicht nog wat kerkers in de kelder, maar...roze. Felroze. Alle muren. Met raamkozijnen in gebroken wit, maar die zie je nauwelijks omdat alle vensterbanken gevuld zijn met grote plantenbakken met daarin zeer uitbundig bloeiende bloemen. Planten. Begonia, petunia, gerania...ik heb geen idee, maar de kleuren passen perfect bij de muren. Als je volledig kleurendoof bent, althans. Het hele politieburo is een feest van felle kleuren, en dan toch echt kleuren die ik niet in eerste instantie aan de hermandad zou koppelen. Zou het camp zijn? Zou Glengariff een volledig gay politiekorps hebben? Waarom zijn er eigenlijk geen homoseksuele profvoetballers? Ik geef toe, die vraag heeft niks met dit buro te maken, maar ik wou ‘m toch maar weer eens stellen.

Ik word gelijk nog vrolijker dan ik al ben – ik heb de boottocht even verdrongen – en kijk om me heen om te zien of er niet de een of andere overtreding is die ik even snel kan maken. Om aansluitend opgebracht te worden door een veldwachter in een tutu, ondervraagd te worden door zeker drie leden van de Village People...nee, ik sla door. Ik denk alleen dat je, als agent werkzaam vanuit zo’n buro, net even anders in de wereld staat. Dat je jezelf iets minder als macho of beschermer van normen en waarden ziet als je, wegrijdend van je werkplek, in je achteruitkijkspiegel de roze muren ziet vervagen. Ik denk dat Glengariff agenten heeft met een glimlach. En ik denk dat dat een hele goede zaak is.