Dolf Jansen

Columns

Popster

Verschenen in Volkskrant Banen op

‘Nu is je eerste cd uit, nu ben je werkelijk popster!’ zegt Matthijs van Nieuwkerk tegen me. Terwijl camera’s aan drie kanten zoeken naar een shot waarop ik er niet al te moe/afgetraind/junkerig uitzie. De wereld draait door en anders wel en zo was ik afgelopen week werkelijk popster, want iemand die zo vaak op televisie mag als Matthijs die praat geen onzin, lijkt me zo. Vijf minuten later zit mijn onvolprezen band ZOO! naast me op de bank zonder enig instrument dienaangaande onze single ‘Leven voor altijd’ te aap-orkesten en ben ik maar wat blij dat ik mijn stem – mijn instrument – altijd bij me heb. Live gezongen!! had er eigenlijk onder in beeld moeten komen. Maar goed, een half uur later stonden we inclusief alle instrumenten en versterkers op een echt rock’n roll-podium om de hoek en konden we een uurtje echt spelen. Voor publiek. Waarna ik me op een bepaald moment realiseerde dat het wellicht toch niet helemaal de bedoeling is dat je, als zanger van de band, van zeker tachtig procent van de aanwezigen de naam kent. Maar goed, het was dan ook niet het zevenenveertigste optreden in een te lange wereldtour, het was een feestje, de cd-presentatie, met de bazen van de platenmaatschappij en lieve mensen die me geholpen hebben tot deze cd te komen en andere genodigden. Vrienden. Vriendinnen. Mijn kinderen zelfs die alle teksten woordelijk meezingen, met hun prachtkoppies net boven de monitorboxen (dat zijn die dingen op het podium die op de band gericht staan en waar een vreselijke bak herrie uitkomt die ons in staat stelt te weten op welke plek in het liedje de andere muzikanten op dat moment eigenlijk zijn).

Verder deed ik nog enige ‘promotie’ de afgelopen dagen, waarbij het me opviel dat er best veel programma’s zijn die des ochtends heeeel vroeg al in volle gang zijn. Hetgeen ook de reden is dat ik dat soort interviews en zelfbevlekking alleen deed. Muzikanten weten eerlijk gezegd niet dat het twee keer per etmaal negen uur is. Goedenmorgen Nederland! Giel! Radio Rijnmond! Overal mocht ik vertellen dat ik vast niet de beste zanger ben maar dat het gaat om de emotie, de teksten, de liedjes, het mooie glimmende hoesje en het gevoel dat ik wil overbrengen. Buiten wordt het langzaam licht, een van onze liedjes schalt uit de speakers, ik ben aan het werk. Heerlijk.