Dolf Jansen

Columns

Peter

Verschenen in Volkskrant Banen op

Op vrijdagochtend wankel ik, zoals elke vrijdagochtend, de 3FM-burelen binnen. Anderhalf uur voordat mijn programma Leuk is Anders begint. De technieker van dienst is druk bezig telefonisch zijn eigen muziekcarriere een boost te geven, achter het glas ramt Gerard er zoals elke dag drie uren Arbeidsvitaminen en bazen van de dag en barbequeplaten en popweetjes doorheen, Giel heeft er al een halve werkdag opzitten en plant nu zijn andere sjnabbels en iemand van de webredactie holt binnen om me te vragen wat er in het programma zit. Straks. Omdat ik daar zo snel even geen antwoord op heb zeg ik ‘Lee Towers komt langs....maar we laten hem niet binnen, dus hij gaat beneden op de parkeerplaats staan zingen!’. Giel lacht, ik lach, de webredacteur vindt het ook een aardig idee, maar begrijpt dat Leuk is Anders weer eens make it up as we go along wordt. Zoals de afgelopen zeven jaar eigenlijk bijna elke week. Aflevering 364, lees ik bovenaan het draaiboek dat me kort erna in handen wordt gedrukt. Jaa, een draaiboek, en een platenlijst heb ik ook, en STERblokken waar ik netjes tussen moet zien te blijven, en verkeersinformatie geregeld en een spookrijder heel soms en verder en vooral alles wat me zonder reden tebinnenschiet. Elke week weer twee uurtjes volledige vrijheid op de radio, zonder dat ik een politieke partij nodig heb die die term misbruikt om het over angst en harde aanpak te hebben. Mooi!

Om kwart over twaalf, twee fijne platen en een telefoongesprek achter de rug, krijg ik via een daarvoor bestemd scherm een sms-je, een van de honderden die binnenstroomt tussen twaalf en twee. ‘Wij zijn een band en heten Peter en staan met onze gitaren en een krat bier bij de ingang van het Mediapark...we willen op de radio!!’  Zoiets. Ik bel ze op. Enthousiasme stroomt uit hun busje via de telefoonlijn mijn programma binnen. Ik leg ze uit dat ze er niet inkomen - iets met beveiliging - maar dat ze wel voor de deur mogen komen spelen, op de Lee Towers-plek dus. Laat ik wel wat microfoons drie verdiepingen uit het raam hangen. En verdomd, een uur later speelt Peter een acoustische set op de 3FM-parkeerplaats en komt hun liedje Deja Vu inclusief wind-tegen in heel Nederland uit de radio.

En mijn steunen en toeverlaten, die door een bizar toeval ook beiden Peter heten, lopen met een grote tevreden grijns door de studio.