Dolf Jansen

Columns

Male model

Verschenen in Volkskrant Banen op

De locatie was geheim (en bijna onvindbaar), de fotograaf - een hele grote naam in zijn vak -  kan op deze plek zeker niet genoemd worden, de opdrachtgever wil vooralsnog anoniem blijven, het resultaat van de sessie zal pas over een maand gepubliceerd worden, maar dat ik voor de camera stond kan en mag ik hier wel onthullen. Dolf werd gefotografeerd. En liet dat op de van hem bekende ontspannen wijze over zich heen komen.  Het ging om portretten, serietje close, serietje ten voeten uit, nog wat creatieve dingetjes. Ik maak dit vaker mee, moet u maar van me aannemen. Maar in dit geval ging het wel heel soepel. Elke houding die ik aannam leek perfect, elke blik had de juiste mix van relaxation en concentration, van glimlach en diepzinnigheid, van totale lol en toch serieuze uitstraling. Ik stond, op de witte vloer, voor de witte wand, maar zweefde. Nadenken was niet nodig – dat is vaak maar beter ook heb ik gemerkt-, alles leek vanzelf te gaan. Alles ging vanzelf. De fotograaf van naam werd per cameraklik enthousiaster, als ik zijn kreten mocht geloven – mooi! ja, precies zo! nog een keer die kant op kijken! goed, die ogen! prachtig! – was elke foto die hij nam een cover, een topportret, briljant. Ik werd er niet verlegen van, toen, omdat ik volledig in mezelf gekeerd was, maar nu ik het teruglees, en –hoor in mijn hoofd, staat het blozen me nader dan het bleken.

Binnen tien minuten had de fotograaf, wiens naam u pas zult weten als de eerste resultaten van deze sessie aan een select publiek getoond zullen worden, alles wat hij nodig had. En meer. Hij straalde. Ik daalde langzaam terug naar de aarde, althans, naar de vloer van zijn nu weer doodstille studio. En toen sprak hij de zin die ik nooit eerder in mijn leven hoorde. Maar waar ik wel vaak van droomde, nee, over fantaseerde. ‘Zou je het leuk vinden eens een fotosessie voor kleding te doen?’ Ik…foto’s…kleding…glossy! Full colour. Exclusief! Catwalk! Afvallen….nee, niet nodig! Op deze maandag in mei werd ik gevraagd als model. Eindelijk. We voelen dat er iets groot en groots staat te gebeuren. Zoals ooit de Undertones al zongen: I'm fed up of wearing things second hand / the coat that must belong to another man / sizes that got out of style years ago / anything cheap I don't wanna know / I wanna wanna be a male model / I wanna wanna be a male model!