Dolf Jansen

Columns

Jongste verslaggever

Verschenen in Volkskrant Banen op

Uw dienaar was een dagje in Almere. Waar nog steeds de ene felgekleurde wijk na de andere spannend-gearchitectureerde straat uit de poldergrond schiet, waar het aantal inwoners nog steeds toeneemt (wat moet je anders in Almere, dan je zo nu en dan voortplanten?) en waar sinds ruim een jaar ook nog een splinternieuwe schouwburg staat te gonzen. Aan het Weerwater, en dat is dan weer een plas  waar het op een januaridag behoorlijk kan spoken, waarna dat spokende water letterlijk tegen de flanken van het theater aanklotst. Prachtig!

De kleedruimtes bevinden zich overigens een etage onder het waternivo, maar zolang je dat a. niet doorhebt en b. je tegen de tijd dat je dat wel doorhebt volledig vertrouwen houdt in de bouwkunst hier in de polder, doet dat je weinig.

Een uurtje voordat ik een duizendtal leerkrachten en aanverwante onderwijsgevers mocht toespreken, in een van de spannendste theaterzalen die ik tot nu toe ben tegengekomen, werd ik geinterviewd door twee afgevaardigden van het KinderPersburo. Een jaar of elf, schat ik in, maar mooi wel met een echte camera en dito microfoon die middels een krullend snoertje in die camera werd geplugd. En een vragenlijst, hoewel die helaas twee etages hoger was blijven liggen. Maar dat gaf niks, de jongedame van het duo wist nog wel wat ze me wilde vragen. Althans, nadat we gezamenlijk het shot hadden bepaald. Mij leek het aardig tussen de twee spiegelwanden in te gaan staan zodat er een soort psychedelisch beeld zou ontstaan van tientallen Dolfjes aan de ene en dan ook nog tientallen Dolfjes aan de andere kant, maar zoals wel vaker met ideeen van mijn kant kreeg dat geen meerderheid. De verslaggevers – het ene interview was zij vragensteller, en hij cameraman, bij het volgende interview wisselden ze van rol – kwamen er samen uit dat ik tegen een felwitte muur moest gaan staan en verder gewoon mijn mond houden totdat me iets gevraagd werd. Hij startte de camera, telde af van 5 naar 1, zij begon aan haar eerste vraag, maar raakte even de draad kwijt bij de  term ‘actief burgerschap’. Het thema van de bijeenkomst, vandaar. Take twee ging al helemaal lekker, en binnen vijf minuutjes stonden mijn antwoorden op de band.

We praatten nog even na, terwijl zij hun snoertjes oprolden. Mijn interviewster vertelde me dat ze de hele dag wilde doorwerken, omdat ze eigenlijk niet naar huis wilde, omdat die dag haar hond bij de dierenarts was ingeslapen. En opeens was ze weer een meisje, en prikten de tranen achter haar ogen.