Dolf Jansen

Columns

Ik zat er weer eens helemaal naast...

Verschenen in Volkskrant Banen op

‘Achter elke succesvolle man staat een stomverbaasde vrouw’, aldus de uitdrukking, die door vele (stomverbaasde) vrouwen geregeld wordt gedebiteerd. Om, naar ik aanneem, direct aansluitend met gegiechel beloond te worden.

Nou weet ik niet of ik voldoende succes heb om daar vol van te zijn, maar dat mijn vriendin achter me staat is wel zeker. Om me te steunen, om me in de min of meer goede richting te duwen, om me waar nodig op mijn fouten te wijzen ook. Vergissingen. Verkeerde keuzes. Ja, deze prachtvrouw heeft haar handen vol.

Vorige week vulde ik deze plek met een herinnering aan een stukje ambtenarij, te Schiphol. De luchthaven die de regels en afspraken kwa uitbreiding nu zo vaak heeft opgerekt dat er binnen kort een extra loods gebouwd moet worden om ze allemaal nog op te kunnen slaan. De Cerfontaine Building, zoiets. Maar daar had ik het niet over, toen. Ik vertelde van een reis die ik dacht te gaan maken, jaren geleden, en het probleem dat toen ontstond met mijn zoon en een paspoort, waar hij niet instond. Met een hilaries avontuur in een pasfotohokje ten gevolge.

Mijn vriendin las de column – dat doet ze meestal niet want ze heeft het druk zat – en somde toen even op waar ik er allemaal naast zat. Binnen de 400 woorden. Het was geen zes jaar geleden, maar ruim zeven. We gingen niet richting VS, maar gewoon een weekje naar een Canarisch Eiland. Mijn zoon was geen anderhalf, maar zes weken jong. En het probleem was niet dat hij verkeerd in haar paspoort stond, terwijl hij in mijn paspoort diende te staan, nee, hij stond helemaal nergens in. Hij bestond niet, paspoortsgewijs. Terwijl hij zeker wel bestond en naast mij de maxicosi vulde, glimlachend en nieuwsgierig. (Dat was nog een foutje in mijn relaas: als hij anderhalf was geweest had hij nooit meer in zo’n plastieken ding gepast...ik had het moeten weten!)

Want wat blijkt het echte verhaal te zijn: toen ik zijn pasgeboren zus ging aangeven, was de tweelingzus van mijn vriendin mee. De ambtenaar ter plaatse dacht dat zij de moeder was  - ze lijken nogal op elkaar – en plaatste de pasgeborene dus direct ter paspoort. Daar moet de moeder namelijk bij zijn. Waardoor ik dacht dat dat met mijn zoon ook wel automatisch geschied zou zijn. En ik, ook toen al, mijn vriendin nodig had om me erop te wijzen dat ik een droplul ben. Waarvan akte.