Dolf Jansen

Columns

Elpee

Verschenen in Volkskrant Banen op

Een alternatief platenzaakje ergens in Colorado Springs, ruim een week geleden. (Net als in Nederland vermijd ik hier de ketens, kwa platen en boeken, bezoek alleen de kleine winkels en ‘alternative recordstores’’. Steun de man en vrouw met echte liefde voor het vak!). Ik heb net de nieuwe Springsteen uit de bak geplukt, We shall overcome, verheug me al dagen op zijn folkgeluid, zijn versies van traditionals en andere bijna-vervlogen liedjes uit de Amerikaanse geschiedenis. Het meisje met het gedurfde kapsel, zwart met paarse strepen, ietwat a-sync geknipt, vraagt ‘would you like the vinyl version with that?’. Ik glimlach alsof ik precies weet wat ze bedoelt, mijn vaste manier van doen met vrouwen, mompel ‘sure, please, thanx’. Niet echt een goedlopende zin, maar de betekenis komt helemaal over. Hetgeen dan weer wat afwijkt van mijn gemiddelde contact met vrouwen, maar goed, ondertussen moet ik mijn dochter te woord staan. Ik loop alweer drie antwoorden achter, geloof ik. Is die kleur niks voor jou papa? (Haar kapsel) Wat vroeg ze? Wat gaat ze halen? Ik antwoord wat ontwijkend kwa zwart-paars en krijg op hetzelfde moment het antwoord op de volgende twee vragen in handen gedrukt. Een elpee, nee, een dubbel-elpee, van die Springsteenplaat dus, als extraatje voor de fans, denk ik. Ruim 12 inch in doorsnee vanzelfsprekend, die hoes, met sepia-foto van Bruce en de band en een sticker die aanprijst dat het geheel op ‘180 gram vinyl’ is geperst. Ik weet er niet genoeg van om hier uit te leggen of dat normaal is, of was, vijftien jaar geleden, maar het voelt zwaar. En het voelt naar vroeger.

Wat is dat, papa?

Dit, liefie, is een elpee, een dubbel-elpee zelfs, twee schijven van een soort plastic, met muziek. Dit is mijn verleden in een glimmende kartonnen hoes. Dit is f 13,95 voor een nieuwe lp, dit is Concerto en Waterlooplein, op zoek naar ramsj en aanbiedingen en vooral die ene plaat die je al jaren zoekt, dit is met een sporttas vol lp’s in de bus naar Amsterdam-noord waar de piraat zetelde waar ik mijn muziekjes draaide, dit is voorzichtig uit de hoes en de binnenhoes halen, op de rubberen mat leggen en nog voorzichtiger de naald in de groef leggen...even wachten...muziek! Dit is lang geleden, dit is nu. Terug thuis zag ik dat de cd van Bruce een dual-disc is, met een dvd aan de onderkant. Dat is 2006, dat begrijp ik ook wel.