Dolf Jansen

Columns

Baanloos

Verschenen in Volkskrant Banen op

Ooit had ik een cv. Uit een typemachine, om u een indruk te geven hoe lang geleden ik me al aan de randen van de arbeidsmarkt bevond.

Op dat A4tje had ik netjes mijn personalia vermeld en de verschillende scholen die ik met goed gevolg had weten te doorlopen, wat vakantiebaantjes, mijn bestuurservaring (atletiekvereniging), en een motto. Dat vond ik zelf eerlijk gezegd het leukste van dat hele curriculum. Ik was gegaan voor John Hiatt, ‘I dreamed i did a good job and i got well paid’’. Leek me wel passend, aan de ene kant aangeven dat ik goed en hard en geinspireerd wilde werken, aan de andere kant dat het me dan niet meer dan logisch leek dat daar ook een fijn maandsalaris tegenover stond. En dat het eigenlijk maar een droom mijnerzijds was, daar moesten de P&O-ers maar overheen lezen. Dacht ik. Hoopte ik. Als ik dat A4tje weer eens bijvoegde bij een sollicitatie. Naar iets juridisch vaak, iets strafrechterigs, iets onderzoeksachtig soms. Een jaar lang heb ik me een nieuw lint in mijn typemachine gesolliciteerd, toen ben ik uit arren moede maar op een suf kantoor gaan werken; ‘the Office’ bestond nog lang niet, goeiesmorgens!! hoorde je nog nergens. De huur moest betaald, drs. Jansen de criminoloog was vooralsnog nergens nodig, Dolf ging belastingformulieren op volgorde leggen en boze middenstanders te woord staan. Anderhalf jaar later bleek dat naar drs. Jansen de cabaretier zowaar wel vraag was en kon ik de deuren der normale baan zwiepend achter me in het slot laten zwaaien.

Vorige week las in de krant die bij dit magazine hoort een stuk over werklozen die lang geleden zijn gestopt met solliciteren. Omdat er toch geen werk voor ze is, omdat ze weinig nodig hebben en dus een bijstandsuitkering eigenlijk wel genoeg vinden, omdat ze cultureel rebel zijn en om die reden niet in ‘het systeem’ willen meedraaien. Of omdat ze er in slagen hun uitkering aan te vullen met inkomens uit andere, soms niet eens legale, bronnen. Ja, dat gebeurt ook, lieve lezer.

Zelf heb ik, merk ik, het meeste sympathie voor degenen die vinden dat je systeem best kritisch mag benaderen, en dat werkloos, althans baanloos, zijn echt iets heel anders is dan profiteren van degenen die wel werken. Dat de arbeidsmarkt vaak repressief is, dat hele bedrijfstakken alleen met subsidies overeind gehouden kunnen worden en dat niet alle aannames van wat wij economie noemen per definitie kloppen. Werken is mooi, natuurlijk, iets anders met je leven doen kan echter ook heel veel opleveren.