Dolf Jansen

Columns

Strepen op het asfalt

Verschenen in Runners World op

Een van de eerste dagen van 2008. Links van me stroomt de Amstel, dat deed ze altijd al en zal ze altijd blijven doen. Of er nou iemand langs loopt, of niet, hard of minder hard, wind mee of tegen. Rechts van me de weilanden, hier en daar een boerderij, in de verte het vochtige veld met lichtmastjes eromheen – niet om de koeien lekker in het halogeen te zetten maar om schaatsers die daar hun bevroren rondjes rijden de weg te wijzen.

Onder me, natuurlijk, het asfalt. Met een doorlopende streep daarop. Geverfd. Gekalkt. Het is de ‘blauwe lijn’ van marathon Amsterdam, die hier elk jaar in oktober langskomt. Maar er is niet veel meer van over. De lijn is, door wind en regen en tienduizenden hardloop- en wandelvoetjes gesleten. It’s better to burn out then to fade away zong Neil Young ooit, maar als geverfde streep op Ouderkerks asfalt heb je weinig keus, vanzelfsprekend.

Die lijn is, door het Hoofd-lijnen denk ik zo, ergens begin oktober netjes en volgens plan op de weg geschilderd. Ruim 35 kilometer lang, niet omdat die Amsterdamse marathon wat korter is dan normaal, maar omdat er een kilometer of zeven van het parcours twee keer gebruikt worden. Geeft niks, de lijn geeft aan hoe je moet lopen, waar je heen moet, wat de ideale weg is. Om uiteindelijk te finishen, zo snel mogelijk, zo goed mogelijk. Het is mooi als er, op de weg, of in je leven zelfs, zo nu en dan een streep staat die je leidt, die je vertelt waar je moet gaan. En weten waar je zal eindigen, waar de finish ligt, kan ook heel prettig zijn.

Maar nu, op de overgang naar dat nieuwe jaar, is de streep nog maar vaag zichtbaar, zou je je best moeten doen om ‘m te volgen. En dat klopt ook wel, denk ik, bij het begin van een nieuw jaar. Je hebt plannen, als loper, de hoeveelheid die je wilt lopen, kilometers, uren, plekken, wedstrijden ook. Die lijn heb je voor jezelf getrokken, die lijn loopt van januari tot eind december. Sommigen maken schema’s en precieze plannen, veel anderen hebben een vaag idee, een plannetje hier en een avontuur daar, hun lijn is wel een route door het jaar heen, maar net zo makkelijk wijken ze ervan af. Vind ik persoonlijk wel een mooie manier van lopen, van leven ook. Als je maar weet, of denkt te weten, dat je zult blijven lopen, dat je gezond zult blijven, dat je de lijn door zon en regen, weer en wind zal proberen te volgen.

Ik geloof niet dat er in Kenia, in Iten, in Eldoret, strepen over de weg lopen. Maar weet wel dat al die Keniaanse lopers niks liever willen dan hun imaginaire streep volgen, hardlopend, in de zon, veilig en in vrede.