Dolf Jansen

Columns

Rokjesdag

Verschenen in Runners World op

Ergens in het voorjaar valt ie, rokjesdag. Een dag ooit bedacht door een columnist, de dag dat overal in het land vrouwen, jonge vrouwen zeker, besluiten dat het weer eindelijk mooi genoeg is om een rokje aan te trekken. In plaats van de allesbedekkende broek, in plaats van de lange winterjas, het is lente, tijd voor een rokje, tijd voor blote benen! Een mooie dag, als je van lente en rokjes en blote benen houdt, mooi ook omdat overal in den lande vrouwen los van elkaar besluiten dat die dag de dag is. Er wordt niet over gesproken, van te voren, de dag wordt niet aangekondigd, op een ochtend is de dag er gewoon. En kan het niet lang meer duren voordat de zomer het van de lente overneemt. (Een broekendag, als de herfst aanbreekt, bestaat trouwens niet, ik denk omdat wij, mannen, columnisten, daar gewoon minder blij van worden).

En nou bedacht ik me dat er eigenlijk een loop-equivalent van rokjesdag bestaat, de dag dat wij lopers massaal besluiten de tight de tight te laten, en kortgebroekt ’s Heeren wegen op te zoeken. Een mooie dag, niet alleen vanwege het weer, maar ook omdat je je met blote benen meer loper voelt dan de dagen (maanden) ervoor. De wind blaast langs je knokige knieen, de takken raken je dijbenen, het vocht spat tegen je kuiten. Je komt een heuveltje tegen, en terwijl je klimt kijk je naar beneden: je ziet de spieren in je dijen werken, je ziet je knieen omhoogpompen, je loopt en voelt dat je loopt en ziet dat je loopt. Je benen hebben het niet makkelijk, maar ze doen waar ze voor bedoeld zijn, en dat zie je. Tuurlijk, de onderdanen zijn nog wat bleek, er moet nog een paar weken zon overheen voordat ze er zo atleties uit gaan zien als je je voelt, al klimmend, maar het begin is daar.

Toen ik 26 jaar geleden begon met hardlopen, deed ik een jaar lang alles blootgebeend (tights had je nog niet, een trainingbroek vond ik niks, kou en sneeuw leek me afdoende bestreden met uierzalf of Midalgan), toen ik na ruim een jaar op een septemberavond de baan van AV’23 betrad was de eerste tip die ik kreeg ‘trek es wat behoorlijks aan!’. Kwa benen. Dus dat deed ik. Daar hadden ze het toen al door, het kan alleen rokjesdag worden, na zes, zeven maanden bedekte benen. Twee weken voor deze column had ik mijn ‘rokjesdag’ 2005. Waarmee mijn hardloopzomer officieel begonnen is. Heerlijk!