Dolf Jansen

Columns

Niet verdwaald

Verschenen in Runners World op

Het is december, de schoenen zijn gezet en gevuld en weer geleegd en toen konden we weer lopen. Ik heb ooit, eind jaren 70, een vervelende blaar opgelopen door een achtergebleven pepernoot in mijn toenmalige Hema-trimschoen, dus benadruk hier nogmaals het belang van het goed legen van de schoen! Maar goed, tegen de tijd dat deze Runners World op jouw mat ligt te pronken, is het meer een kwestie van dennennaalden afkloppen. En zorgen dat je ballen glimmend in de boom hangen, zoiets.

Het is december, en ik zit in de buurt van Schoorl (even voor mijn Vlaams lezers: de zee die bij U zo’n beetje begint, loopt ook bij ons nog door, en Schoorl is daar een plaatsje aan, een beetje zoals Blankenberge, alleen dan met bossen en duinen in plaats van casino’s en frietkotten). We bereiden hier onze oudejaars-voorstelilng voor, en ik loop tussen de grappen en de ideetjes door in dat prachtige Noordhollandse duingebied. Op 150 meter van onze voordeur hier wordt het asfalt al modderig, weer 150 meter verder is de keuze fietspad of bospad. Ik ga voor het laatste, want dat heb ik thuis niet. De bedoeling van dezer weken voor mij is een beetje de conditie onderhouden, niet te hard trainen, hopen dat mijn linkervoet doorkrijgt dat ie de eerstkomende 40 jaar nog zo door moet, en dat klagen of opspelen dus geen zin heeft, op die manier naar en door Egmond heenrollen, en dan iets van opbouw plegen in de richting van Rotterdam. En dan daar 2.29 lopen, ja, of de limiet voor Edmonton, kijken hoe het gaat…

Het is december, en ik voel me goed: ik moet even over een bosheuveltje heen, de grond is zacht, het bos is verlaten – de vogels zijn in het zuiden, de reeen slapen, de konijnen hebben een atv-dag en de honden hebben vandaag in Bakkum afgesproken – ik draag twee shirtjes over elkaar nadat ik gisteren, met een jackie aan, zwetend terugkwam in het appartement, elk paar honderd meter moet ik een keuze maken zonder veel invloed: links of rechts, rechtsaf of rechtdoor, dit redelijk begaanbare pad of effe door het zand? Ik hou ruwweg de richting van de zee aan, want die heb ik thuis ook niet, en ik vind een paar kilometer strand altijd apart genoeg om een paar kilometer voor te lopen. Toen ik klein was, 30 jaar geleden, wandelde het gezin waar ik bijhoorde vaak in deze omgeving, onder leiding van mijn vader die het richtingsgevoel had (heeft) van een oude Apache (de indiaan, niet de helicopter). Mijn broers en ik vonden het strand altijd best wel ver, zeker toen we jaren later uitvonden dat er ook allerlei plekken zijn (Zandvoort, Egmond,     ) waar  je met je auto tot zo’n beetje op het strand kon komen, zonder eerst 5 kilometer te wandelen met volledige bepakking. Maar we vonden het strand ook altijd de moeite waard: zoveel zand, zonder dat het een –bak was…dat hadden we thuis niet!

Het is december, een graadje of 9, net zowaar drie minuten zon, bijna windstil, ik ben geen Gebreselassie, maar heel soms doe ik even alsof, ik passeer twee wandelaars alsof ze stilstaan, als ik nog even omkijk zie ik dat ze inderdaad stilstaan, ik ga twee kilometer tegen de wind in over het strand (daar waait het dus wel, want altijd), en besluit kriskras door de duinen terug te lopen. Al snel blijkt dat ik het richtingsgevoel van mijn moeder heb, plus dat  alle paden in het onderhavige gebied afwijken van wat wij in de grote stad een rechte lijn noemen. Ik bedoel, als je linksaf gaat omdat je voelt (denkt te weten) dat dat (ongeveer) de richting is die je op moet, maar dat pad linksaf buigt al snel bijna ongemerkt naar rechts, ten opzichte van dat links, maar zonder dat je het door hebt ook ten opzichte van je vorige pad, ben je dus eigenlijk een beetje naar rechts gegaan, en is de kans groot dat je een andere kant oploopt dan je denkt, laat staan dan je moet. En dan kom je (ik) al gauw in Bergen uit, in plaats van Schoorl. En dat geeft nog niks, behalve als je 3 kwartier wilde lopen, en je dat Bergen pas na een uurtje bereikt. En die voet toch weer begint op te spelen. Maar dat geeft ook weer niks, als je (ik) uiteindelijk na 80 minuten en dus een kilometer of 20 weer in de warme armen van je mede-theatermakers wordt gevat: ‘zo, alweer terug?!’

Het is december, mijn jaar begon hardlopend langs de kust van Californie, en eindigt hier bij Schoorl. En ik weet:zolang je doorloopt kun je niet verdwalen. Gelukkig nieuwjaar!