Dolf Jansen

Columns

Inconsequent

Verschenen in Runners World op

Ruim een jaar geleden schreef ik in mijn maandelijkse Runners World-column over dopjes in je oor. Over hardlopen met muzikale begeleiding, over een mp3-variant in je achterzak of aan je arm, over al die geluiden om je heen die je niet hoort omdat je hardloopt met Nelly Furtado, Blof met een streepje of Rolling Stones anno 1969. De teneur van die column was duidelijk en eenduidig: doe het niet, geniet van omgeving en haar geluid, muziek luisteren kan altijd (en overal) nog. Als voorbeeld gaf ik een moment tijdens een training, toen: ik liep, best hard (voor een man van 42) en hoorde stemmen. Praten. Niet in mijn hoofd, maar echt. Tien, vijftien seconden lang kon ik zelfs volgen waar ze het over hadden (om privacyredenen kan ik daar niet verder over uitwijden). Maar ik zag niks. Ik hoorde alleen. Ik hoorde en vroeg me af. Iets later werd alles me duidelijk: ik liep op een fijn fietspad langs een rietkraag, daarachter lag een bootje verborgen, met twee pratende mannen daar weer in. Ik glimlachte, versnelde nog maar eens, en genoot verder van vogelgeluiden en wind in boomtakken, klotsende golfjes, mijn eigen iets snellere ademhaling (hijgen is voor mietjes!). Een pleidooi tegen hardlopen met dopjes in je oor, toen.

Een paar maanden later bekwam ik - mede door de samenwerking van een groot sportmerk uit Oregon en een groot computermerk vernoemd naar een fruit – een muziekspelertje met allerlei hightech daar weer bij. Chip voor in mijn loopschoen, software voor mijn laptop, registratiedingetje voor aan die i-pod. Prachtig, maar aan mij nog niet helemaal besteed. Ik train en loop op gevoel, voooral, met nauwelijks schemaas dienaangaande, laat staan software om dat allemaal weer op te slaan. Maar dat mp3-dingetje...leuk, klein, handig ook wel. En dus ging ik er eens mee hardlopen, en toen weer een paar keer niet, en toen weer een paar dagen wel, en toen... Ik geef hier toe, ik vond het lekker. Soms. Ik vind het lekker, soms. Het helpt me soms door een duurtraining heen die even wat energie van buitenaf nodig heeft. En soms voel ik wat minder pijn – ook dat hoort bij hard trainen, Marjolijn – omdat de muziek me afleidt. Vandaag liep ik een kilometer of 13, met dankzij de shuffle Infadels en Jayhawks en Ilse DeLange en Richard Ashcroft en Otis Redding en Jack Johnson en Natalie Merchant en All Saints en Snow Patrol en Arcade Fire en Badly Drawn Boy en Damien Rice en Dan Church. Mooie liedjes, lekkere kilometers. En morgen het bos in zonder dopjes, ook heerlijk!