Dolf Jansen

Columns

Gevaarlijk

Verschenen in Runners World op

Lopen is niet gevaarlijk, waarbij lopen (natuurlijk) hardlopen is, en het me he-le-maal niks interesseert wat Harry Mulisch, te zware wetenschappers op zoek naar goedkope publiciteit en walmende kroegvrienden ervan vinden. HARDLOPEN IS NIET GEVAARLIJK! En nou hunnie weer, oh nee, toch niet, het is mijn column.

Toch blijkt hardlopen soms wel een beetje gevaarlijk. Soms!  Als je intervalt op de A12, bijvoorbeeld, in een KluKluxKlan-pak gaat trainen in Harlem, gehuld in een rubberen outfit de Sahara Classic aflegt of slechts bijgestaan door twee loopschoentjes en een fel-roze toc je zondagochtendtraining volbrengt in Staphorst, dan is het wel ietwat gevaarlijk. Maar verder niet. Meestal.  Dacht ik. Tot ik vanmiddag het schokkende verhaal hoorde van een loopmaatje, en daardoor moest denken aan een zeker zo schokkende ervaring uit mijn eigen loop-baan.

Hij eerst: een ontspannen training ergens in de polder achter Amstelveen, dat was alles wat hij van plan was. En dat ging heel behoorlijk, een kilometer of tien. En toen werd hij getroffen, geraakt, vol boven op zijn hoofd, een klap als van een middelzware steen, en direct daarna een druipend gevoel langs zijn slaap en over zijn gezicht... Bloed?  Nee, maar wat dan...? Hijgend in de berm, met trillende handen langs hoofd en gezicht, een grijsgroenbruinige derrie sijpelde zoals alleen derrie kan sijpelen door zijn vingers. Er klonk een schelle kreet, schuinboven hem: een reiger. Een hele grote zilvergrijze reiger, die opgelucht aangaf dat hij (zij?) zich heerlijk en volledig ontlast had. Precies op het atletiese hoofd van mijn vriend de loper op de polderweg. Zijn hoofd zat onder, een deel van zijn gezicht, een schouder en zijn handen. En het begon al te stinken in de lentezon. Leg dat maar eens uit in de horeca-gelegenheid waar hij zich vervoegde op zoek naar stromend water, en een woord van troost wellicht.

Ook ik had met een grote vogel te maken, een paar jaar geleden, hardlopend. Ik dan, want de zwaan vloog. Nog geen twee meter boven de grond, in een koers die precies haaks stond op de mijne. Ik had een fietspad gekozen, zij (hij?) vloog met een snelheid alsof er nog ergens een commercial gedraaid moest worden...ik hoorde links van mee een vol zoevend geluid, keek die kant op en moest direct voorover, om niet onthoofd te worden. Het was maar een zwaan / en nu is hij dood, dat is toch geen grafschrift?

Kortom, hardlopen is niet gevaarlijk. Vogels, die zijn gevaarlijk!