Dolf Jansen

Columns

Carpe Diem

Verschenen in Runners World op

Het moment om je zo maar ineens druk te gaan maken over de verdeling van welvaart en welzijn in onze wereld is toch vaak een moment van grote luxe of geluk bij jezelf. Dat je je opeens realiseert ‘wat hebben we het toch goed’, en direct daarna ‘wat is het toch raar en oneerlijk, onterecht en schokkend  dat zoveel anderen dit niet hebben’. Waarbij dit net zo goed genoeg te eten kan zijn als stromend schoon drinkwater of een behoorlijk dak boven hun hoofd of medische zorg waardoor ze niet doodgaan of...

Ik had vanochtendzo’n moment, van drukmaken zeg maar, maar kan toch echt niet beweren dat ik een moment van grote luxe doormaakte. Sterker nog, ik bevond me voor het eerst sinds een jaar of 25 in iets wat ik een Jeugdherberg zou kunnen noemen, of nee, een Groepsvakantie-Accomodatie. Carpe Diem. Geen jacuzzi te bekennen, geen breedbeeld-tv op de kamer of minibar of douche of verwarming, gewoon een bed van een meter negentig en een wasbak. Juist! De atleet bereidt zich voor op de volgende slag met het lichaam en de duintjes van Groet en Schoorl, en denkt ondertussen na. Over, inderdaad, hoe goed we het hebben. We, in ons land, we, de mensen die de vrijheid hebben zich goed te voeden en goed te kleden om dan op een zondag lekker te gaan lopen, en na afloop weer goed te eten, en lang warm te douchen, en daar in sommige gevallen nog applaus en waardering (en geld) voor krijgen ook. En nou wil ik me in tijden van nergens op gebaseerde waarden en normen echt niet als de moraalridder profileren, want dat kan ik niet zijn, maar je soms druk maken moet toch kunnen.

Ik sprak gedurende het weekend een paar atleten die zich in Kenia geprepareerd hadden, en sprak eerder al eens met Zuid-Afrika-gangers, en merkte dat het ook de ‘topsporters met oogkleppen’ bezighoudt, dat zij in zo’n gebied kunnen rondlopen met geen enkele zorg groter dan de volgende training of de volgende maaltijd, terwijl iets verderop mensen in grote armoede leven. Dat ze vlakbij zich mensen zien voor wie de volgende maaltijd, laat staan stromend water of goede gezondheidszorg of een behoorlijk inkomen of vrijheid in enig andere zin allesbehalve zekerheden zijn. En dat er net even minder dichtbij nog wat miljoenen in die situatie zitten. En dat we dat aanvaarden, als een feit of als een gevolg van politieke spelletjes of economische macht of wereldhandel of klimaat in combinatie met corruptie of enig ander best wel geldend excuus.

Dat is geloof ik wat ik bedoel, dat we het ene moeten blijven doen, lopen, op welk nivo dan ook, maar het andere, ons bezighouden met de rest van de wereld ondertussen niet moeten laten. Pluk de dag, en doe als je kunt iets voor mensen met een stuk minder te plukken.