Dolf Jansen

Columns

Behoud het goede

Verschenen in Runners World op

Geregeld kom ik op plekken in ons land waar ik een jaar eerder ofzo voor het laatst was. Omdat ik er toen ook een voorstelling speelde, of een radioprogramma mocht maken, of een sjnabbel had. En op zo’n plek - waar ik toen was, waar ik nu weer ben - ga ik zoals dat in ons jargon heet ‘even een stukje lopen’. Dat kan een half uurtje zijn, of een poging een kilometer of 20 ontspannen weg te raffelen.

Deze keer was het Drachten, de grootste stad die ik ken zonder NS-station. Iets waarmee je mij, fervent treiner, dus niet echt lokt, maar goed, ik mocht meerijden. Met iemand zonder treinabonnement.

Vanuit de Lawei, het theater van Drachten, weet ik de weg. Ruim een kilometer drukke uitvalsweg, over dito kruispunt, daar begint een soort park. Wat schelpenpaadjes, wat water, verderop een stuk bos met een heuse trimbaan (met een kronkelpad met van die dikke houtsnippers) en dan door langs wat open veld richting een jaagpad dat nog kilometers doorgaat. Langs een vaart, geloof ik. Heerlijk lopen, ook als je maar een minuut of veertig hebt. Groen, water, geen bebouwing, een weg in de verte.

In het park merkte ik al, vorige week zaterdag, dat er wat veranderd was. Er liepen diepe sporen door de modder, en dwars over mijn pad ook, alsof er zwaar materieel gepasseerd was. Verderop bleek waarom. Waar een jaar, of anderhalf, geleden de bebouwing zo’n beetje ophield en het veld begon – zo’n lekker grassig pad langs de rand, met die vaart al in de verte – lagen nu betonnen platen en een weg in aanbouw en stonden veertig, vijftig huizen in verschillende stadia van ‘af’. En verderop, aan de overkant van die vaart, zag ik een soort fabriek en nog het een en ander aan lelijks. Wellicht lag dat er al langer, maar het viel me nooit eerder zo op.

Ik baalde, want mijn Drachten-route bestond niet meer, weer was ‘onze beschaving voortgeschrijd’, weer was ‘economische ontwikkeling’ en woningbouw in de plaats gekomen van een plek van rust en ruimte, van natuur en schoon. Het zou heel goed kunnen dat de vroede vaderen m/v van Smallingerland een prachtige afweging hebbben gemaakt, maar ik realiseerde me wel dat ik dit (bijna) overal zie gebeuren. Weer een woonwijk, weer een weg, en, nog veel erger, weer een bedrijventerrein. Met lelijke bedrijfspanden die uit de grond gestampt worden op een plek waar een weiland was, waar een fietspad liep, waar je kon wandelen en nordic walken en hardlopen en...

Ik weet, we weten allemaal dat we ons economisch moeten blijven ontwikkelen, maar gemeentes zijn  veel te makkelijk in het opofferen van steeds weer stukjes natuur en ruimte, voor een volgende verzameling architectuur-misdaden (terwijl een paar kilometer verderop een vorig bedrijventerrein langzaam wegroest).

Dit is geen politiek podium, maar ik geloof dat dit ook geen politieke oproep is : laten we ons laten horen tegen die maar doorgaande verrommeling. Al was het maar omdat we die hardlooppaden echt heel erg nodig hebben. En kijk eens op zuinigopruimte.nl