Dolf Jansen

Columns

Hoera!!!

Verschenen in Planet op

Het is al weer 24 uur geleden dat onze jongens in een historiese pot voetbal de beren van de Balkan wist te verslaan, of ruim 24 als je een wat langzame computer hebt, of al wel 36 als je dit soort schimmige meeltjes op je werk leest. Maar toch, we wonnen, en niet zo’n beetje ook.

Kluivert scoorde geloof ik 13 keer, Sar werd gewisseld omdat ie er echt niks aan vond en de grote Cruyff zat na de wedstrijd tegen de nog veel grotere Smeets aangeleund, met zijn mond wijd open en zo’n blik van ‘hoe ga ik hier in godesnaam nog iets krities over zeggen?!’

Johan geeft ook analyses voor de Britse tv, althans de BBC, die binnenkort helemaal geen voetbal meer mogen uitzenden, omdat ze de tv-rechten van de premier league kwijt zijn, en geen voetbal meer kunnen uitzenden, omdat ze alleen nog de interlands van het Engelse elftal hebben. Football’s coming home…ik dacht het niet: football’s gone home not to be seen again in a very very long time.

 Johan kent drie woorden engels, i.c. Yes, No en Maybe. Dus Gary Lineker vraagt ‘do you think they still can win?’, Johan antwoordt ‘maybe’, Gary zegt ‘so you think they might lose?’, Johan:’yes’, Gary:’so that is what you think will happen?’, Johan:’no’, en dan is het aan Trevor Francis om de scherven op te vegen en duidelijk te maken dat hij zijn smoel ook maar een dauw geeft.

Maar er gebeurde meer, de afgelopen dagen: de Nederlandse ambassade in Nairobi, Kenia, heeft een grootbeeld-tv-scherm laten plaatsen zodat alle geinteresseerde Nairobia..Nairoba..Nairobie..Kenianen uit de hoofdstad de wedstrijden van Euro 2000 kunnen zien, ook als ze zelf geen tv bezitten. Voor en na de wedstrijd wordt informatie over aids gegeven, want die ziekte hakt er in Afrika harder in dan op enige andere plek van de wereld. Dus omdat aids een groot probleem is, kunnen veel Kenianen hun lievelingssport in gootbeeld-kleur zien. De filosoof zou zeggen ‘elk voordeel hep se nadeel!’ Waar nog bijkomt dat voetballers zelf nauwelijks aids schijnen te krijgen, ondanks vele wisselende contracten, wat dan wel weer leuk is voor liefhebbers van woordgrapjes.

 En het is maar goed dat Duitsland is uitgeschakeld, want het zou toch raar zijn als we de Duitsers in de halve finale hadden getroffen en 5000 Kenianen zouden hebben gescandeerd ‘Beckenbauer seropositief!!’

Het andere voetbalnieuws dat zich niet direct op de grasvelden of in de ArenA afspeelde was een veiling van oude voetbalspullen en –herinneringen. Het eerste shirt van de filosoof (Ajax-pupillen, rugnummer 1,4), de laatste kicksen van van Basten, het eelt van de elleboog van Jan Wouters, dat soort dingen.  De opbrengsten vielen wat tegen, en dat komt denk ik omdat wij in Nederland niet zo’n memorabilia-cultuur hebben, wij sparen, bewaren of verzamelen dat soort dingen niet zo. In Amerika is in elke stad een winkel te vinden met alleen maar shirts en caps en knuppels van de groten en de wat minder groten, en er worden daar immense bedragen betaald voor die spullen. Tot aan foto’s en kauwgomplaatjes toe. Voor de echt groten wordt miljoenen  betaald, dus dat betekent dat een bezweet shirt van Joe diMaggio evenveel waard is als de volledige verdediging van RKC Waalwijk. En dat het mogelijk moet zijn Jan van Halst te ruilen voor een (1) schoenveter van Magic Johnson. De vraag die wij ons dan stellen is wat moet je met een schoenveter van Johnson, wat weer aardig is want de vraag die Ajax zich stelt is…precies!

Maar nu eerst de Italianen: kwa voetbal kunnen we ze hebben, als je door de 10-mans-verdediging heenkomt (en langs de twee keepers), kwa schelden hebben we voldoende jongens in het veld die hun woordje Italiaans meeblazen en als de Azurri zien dat wij Seedorf op de bank hebben zitten, beginnen ze te beseffen hoe goed de mannen moeten zijn die wel meeballen. En dat bedoel ik niet cynies. Maar ik weet natuurlijk heel erg weinig  van voetbal. Arriva…arradaver…adivarecc…tot ziens!