Dolf Jansen

Columns

Zandkastelen

Verschenen in NS op

Aan de ene kant zwoegen hele gezinnen, plus aanhang, met grote scheppen en kleine scheppen, harkjes en plamuurmessen, emmertjes en plantenspuiten, aan de andere kant fabrieken goed-ingesmeerde kinderen mega-zeesterren die eruit zien alsof het Israelische leger er zojuist overheen is gereden op zoek naar eventuele terroristen, ertussenin staan wij. Ter deelname aan de Annual Sandcastle Competition van Davis Bay, plaatsje aan de Canadese Sunshine Coast. Zondagochtend, elf uur. De inschrijving was eigenlijk om nine am, ‘maar dat had papa niet goed gelezen, gisteren...’ We mogen meedoen. Krijgen plot 14 en zien hoe slecht we geprepareerd zijn (twee schepjes van niks, een emmertje, een vormpje, een onduidelijk plastieken hulpstuk), zien ook hoe groot onze achterstand al is op de concurrentie. Naast ons zijn SpongeBob en zijn vrienden al in zand gegoten, verderop de auto van Cars en twee wel-herkenbare zeesterren en een volledige walvis (op schaal, maar toch), een stel oudere jongeren is aan een gitaar van dik twee meter begonnen, en daar...oh my god, een scheepswrak inclusief mast (drijfhout) en zeewier (zeewier) en octopus (zand). En wij, wij hebben nog helemaal niks, behalve dit afgezette stukje strand en nog maar twee uur de tijd. Want om 1 uur gaat de jury haar oordeel vellen. En dus moeten wij, ‘Dutch team de Zandhazen’, nu echt aan de slag. Mijn kinderen knielen al en graven en schuiven en overleggen, mijn vriendin coordineert maar schuift en graaft en schept net zo hard mee, ik realiseer me voor de zoveelste keer in mijn jonge leven dat ik op een plek ben waar ik weinig kan toevoegen. Even ben ik terug in vele honderden lessen handwerken en handenarbeid....nee, NEE, ik moet door....nu...hier! Ons thema blijkt ‘Nederlandse folklore’ te zijn, dat is gisteravond buiten mij om in gezinsverband besloten. Een klomp van anderhalve meter, een tulp van een meter, een molentje er nog bij. Onze vrienden Ria en Ernie verschijnen, ‘die wisten niet dat we al om elf uur zouden beginnen’, ik heb ondertussen voorgesteld een kort, toepasselijk gedicht naast de klomp in het zand te schrijven. Dat mag. Thinking of Holland / I see clogs on a beach / now I lost my heart / to Davis Bay / and clogs are out of reach. Prachtig natuurlijk, en onleesbaar, totdat we alle letters met steentjes hebben opgevuld. Vele honderden passanten lezen, hardop, dit stukje zandpoezie. We winnen niet. Hadden we toch een dikke joint met echt rook-effect moeten doen!