Dolf Jansen

Columns

Yellowstone

Verschenen in NS op

Als wij gaan zitten zijn de bankjes nog grotendeels leeg, als we een uur later gepicknickt hebben, onze tan bijgewerkt en (ik) 25 pagina’s verder ben in mijn boek zit er zo’n 700 mens. Te wachten. Op Old Faithfull. En dat is, dat begrijp je, een geiser. Een gat in de grond waar zo nu en dan kokend water en stoom uitspuit. Minutenlang, per uitbarsting, al miljoenen jaren lang. Waarbij me duidelijk lijkt dat die bankjes er pas staan sinds dit gebied een National Park is. Met zo’n zesmiljoen bezoekers per jaar. Vandaar die bankjes en die restaurants op loopafstand en die general store en dat visitor’s center en die batterij aan wc’s. Restrooms. Plees. Little girls’ rooms. Schijthuizen. Pisbakken. Powderrooms. Urinalen. Sorry, daar had ik gewoon even zin in, al wachtend op O.F., die zo genoemd wordt omdat ie al zo lang spuit en zo regelmatig. Elke anderhalf uur, give or take, en meestal minutenlang. Dus.

Dus zitten wij hier omringd door al die felgeklede Amerikanen die zich uit hun immense auto’s hebben gepulkt en vooralsnog maar geen idee lijken te hebben dat hoe meer benzine ze verslurpen hoe lastiger het wordt het terrorisme te verslaan, en hoe meer ze zulke auto’s blijven rijden hoe meer ze het klimaat blijven beinvloeden hoe meer ze met stormen, orkanen en overstromingen te maken zullen krijgen. (New Orleans wordt nooit meer wat het was, langs de hele Oostkust zijn de huizen bijkans niet meer te verzekeren tegen orkanen en aanverwante). Dat soort gedachten heb ik, terwijl ik zit te wachten. Op die ouwe betrouwbare spuiter. Het schijnt dat sommige vrienden Rene Froger wel eens old faithfull noemen, maar dat is dan een grap, plus Rene spreekt nauwelijks Engels. Althans, als ik zijn liedjes zo hoor. Sjeezus, wat duurt dat nog lang. Wachten. Op een gat in de grond. Bij een gat in de grond. Prachtig park trouwens, Yellowstone, met duizenden buffels die loslopen en daar misbruik van maken door steeds en masse voor je auto te gaan lopen en midden op de weg te poepen. En verharen ook. Verder heel veel heuvels en dalen en geisers en zwaveldampen en vogels en herten en elanden en bomen en wildernis. Prachtig. SPUITEN KRENG! Verdomd, die gedachte helpt, het gat begint te bubbelen en er floept wat (heet) water uit en de 700 beginnen al te ooh-en en awesome-n...daar komt ie! Zo’n anderhalve minuut lang spuit er wit water en dito stoom omhoog, best hoog, maar geen moment dat ik enig oh my god-gevoel kreeg. Je wacht er te lang op, even spuiten en voorbij. En als je nu aan je sexleven denkt kan dat niet aan mij liggen. Echt niet.