Dolf Jansen

Columns

Telefoon!

Verschenen in NS op

‘Hi, this is [onverstaanbare naam], I’m calling you today on behalf of [onverstaanbare bedrijfsnaam] because your name and number have come up in an nationwide draw, and that’s why I can offer you, on behalf of [zelfde bedrijfsnaam naar ik aanneem] 2000 dollars worth of groceryshopping in any supermarket in your area! Can I ask you a few questions please?’

‘No’. Waarna ik snel ophang.

Oke, paar uur later: ‘Goodafternoon, this is Brian from LifeBankInsuranceHallelujah limited, is this Tom?’

‘No, this is Dolf. There is no Tom living here as far as I know, although I do have a girlfriend with quite loose ideas about..’

‘Ooh, hi Dolf. How are you today? (nooit wachten op antwoord, na die vraag, voor je het weet gaan mensen vertellen over hun spataderen, de aambeien van hun partner of de lucht die hun hond verspreid, en wat zo’n meur betekent voor je levensgenot) Good to talk to you, Dolf...listen, we have been looking at your mortgage..’

‘I don’t live here’

‘..and your mortgage-situation over the coming years..’

‘I don’t live here!!’

‘..and especially in light of changes in the policies here in California..’

‘Brian! Brian!! I do not live here!’

‘...well, it would be very wise for you and your family to have a look at the papers with one of our consultants here at LifeBankInsu..’

‘BRIAN...DO YOU RECOGNIZE THIS SOUND?!’ Waarna ik nog sneller ophang dan eerder al bij de supermarkt-dame. Tuuttuuttuut.

Nou zijn er twee mogelijkheden: of hier in de US of A is de direct marketing-terreur veel uitgebreider dan in het zo beschaafde Nederland, of alle belbedrijven weten dat ik hier voor twee maanden zit, en hebben besloten gezamenlijk mijn geestelijke gezondheid naar god te helpen. Het houdt gewoon niet op. Twee, drie keer per dag moet ik kiezen tussen onbeleefd zijn, of een poging tot humor die per definitie in een zwart telefoongat zal verdwijnen. (Brett, de papegaai van vorige week, gaat bij hem thuis het gesprek aan, vertelde zijn baasje me. Hij heeft drie mogelijke antwoorden, te weten ‘yes!’, ‘I would like that’ en ‘I am Brett’, en krijgt met die beperkte middelen menig bel-student op de knieen).

Maar goed, dit is hoe diep ik gezonken ben: gisteren, tijdens een gezinsmaaltijd, belde George. Die al na twee heen- en weerzinnen vroeg ‘How late do you want your delivery? Is 6 am early enough for you?’ Het bleek, dat viel dan weer mee, te gaan om een krant, en het abonnement leek, geheel buiten mij om, gelopen koers. Ik trok het niet, ik had al een krant en wilde eten. Ik zei ‘George, you know what you can do with your newspaper...?’, waarna ik zonder op antwoord te wachten de telefoon, inclusief de warme stem van George, in mijn hol probeerde te duwen. Letterlijk. Mijn kinderen vonden dit heel erg grappig, en de afgelopen 24 uur ben ik door helemaal niemand meer gebeld.