Dolf Jansen

Columns

Teevee

Verschenen in NS op

De vraag van deze week: Dolf, waarom ben je eigenlijk niet op televisie?

 

Teevee

 

Goede vraag, voor mij ook. Want ik zou toch tv gaan maken, na mijn lange lange reis die mijn hele hoofd zou doorwaaien, me tot vele nieuwe inzichten en diepe ideeen zou brengen, gecombineerd met het creeeren van verhalen, teksten, gedichten en een (1) heel boek zelfs, alsook weer helemaal een (1) worden met mijn goedgelukte gezinnetje, culminerend in de belofte aan mijzelf en mijn lezers op velerlei plekken dat ik nooit en te nimmer meer een (1) te lange ingewikkelde zin aan het scherm en het papier zou toevertrouwen. Toch...?

Ja, zeker, maar als het over tv gaat is niks zeker en dat al helemaal niet. De afgelopen vijf, zes jaar heb ik vrij veel gedaan dat via de blauwe pixelbuis de huiskamers is binnengeslingerd (Later wordt het leuk, VaraLaat, VaraLive, Pinkpop, noem maar op), hoewel het heel goed zou kunnen dat er helemaal geen pixels nodig zijn om tv-beeld te maken. Ik hoef dat niet te weten. Ik stond gewoon tegen immense studiocamera’s aan te praten op een toon alsof we gezellig tegenover elkaar zaten aan de bar van de Laks. Met nog 300 of 500duizend anderen naast jou die meeluisterden en –keken.

Ondertussen, zo ongeveer in de periode dat ik weg was, is het hele Omroepbestel op de schop gegaan, zijn in de politiek weer een stapel domme dingen geroepen (moet je nagaan, een kabinet met Medy van der Laan en Sybilla Dekker en Karla Peijs...het is toch eigenlijk gewoon te veel!) en zitten bijna alle programma’s op een ander net, een andere plek, een andere tijd. Het tijdperk van duidelijk naar de kijker toe is aangebroken. En ik bevond me afgelopen zaterdagmiddag in een schimmige ruimte ergens in Hilversum, om een idee voor een tv-programma te testen. Want lang voordat je op tv komt, of bent, wordt het echte werk gedaan. In een schrijfblok met ideetjes, aan een laptopschermpje, in cafe-achtige ruimtes soms, en in trieste lege opnamestudio’s. Het programma waaraan we werken behelst humor en popmuziek en geouwehoer met waar mogelijk een clou en ik kan je verzekeren dat dat best lastig te behappen is, in een ruimte zonder publiek, zonder lach, zonder al te veel zuurstof en met weigerende dvd-spelers. Maar goed, als ik over een maand of zes weer niet uit het prime time-slot ben weg te rammen, dan weet je dat ik ook, eerst, vooral, geleden heb...