Dolf Jansen

Columns

Super

Verschenen in NS op

Als u dacht dat Turijn the place to be is, de Olympische Winterspelen het kampioenschap der kampioenschappen ook, dan was u duidelijk niet op 5 februari in Detroit, of op enig andere plek op het Amerikaanse vasteland. 5 Februari, Ford Stadion, Detroit, SuperBowl XL, waarbij XL zou kunnen staan voor ‘onwaarschijnlijk groot’ maar in dit geval ‘veertig’ betekent. Het was namelijk de veertigste keer in deze beschaving dat de twee sterkste American Football-teams van de VS, en daarmee van de wereld en het ons bekende heelal, tegenover elkander stonden. Voor de grootste meestbekeken meestbesproken sportwedstrijd van allemaal. Althans, als je je op het Amerikaanse vasteland (of op enige plek ter wereld waar het Amerikaanse leger actief is) bevindt. Pittsburg tegen Seattle ditmaal, ofwel de Steelers tegen de Seahawks.

Ik keek, ergens in Californie, met mijn gezin zo’n drie uur met openvallende monden naar dit spektakel met helmen en schoudervullingen, en we waren niet de enigen...zo’n 104 miljoen Amerikanen keken mee. En ik moet toegeven, ik dacht vantevoren dat dat Amerikaanse gevoetbal toch vooral een excuus was om zoveel mogelijk commercials uit te zenden, en heel hard ‘woeoeoew!!’ te roepen met een Bud Lite in de ene, en een dubbele cheeseburger in de andere hand, en dat is ook wel zo, maar het is toch ook een fascinerend schouwspel, en wel topsport ook, eigenlijk. De loepzuivere passes, de keiharde blocks (bijvoorbeeld dat je dat raargevormde balletje hebt weten te vangen, na een pass over zeg vijftig meter – in yards is dat nog verder! – en dat dan twee mannen van gemiddeld 120 kilo met hun volle gewicht, en met volle snelheid ook, je in je rug raken en je een meter of tien buiten de lijnen deponeren. Inclusief ‘bal’ en helm en schoudervullingen en de flits die aan je voorbijtrok en vermoedelijk je leven was), de fumbles (dat is de ‘bal’ laten vallen op een moment dat zeker 30 miljoen Amerikanen maar een ding hopen: HOU DIE BAL VAST!!).

De quarterback passt, de spelers lopen de meest ingewikkelde (van tevoren bedachte!) patronen over het veld, en langzaam maar zeker nadert de touchdown. Of niet. Wegens een time out (commercials), onderbreking anderszins (commercials), halftime (de Rolling Stones live, maar eerst commercials) of een aangevochten beslissing, met een speciale scheidsrechter met zijn eigen tv-schermpje en de macht alles ongedaan te maken. Total recall, zoiets. Maar eerst commercials. Waarvan ik zeker driekwart aan mijn kinderen moest uit leggen, maar die vaak erg grappig waren (Blikje cola met een P krijgt filmrol, tegenover Jacky Chan, maar eist stuntdouble; op het moment dat hij volstrekt in elkaar gebeukt gaat worden komt die stuntdouble in beeld: een blikje cola met een C). Prachtige sport, soms, topamusement, meestal. En Pittsburg won, terwijl wij voor Seattle waren, en de MVP (beste speler van de wedstrijd) kreeg een automobiel waar ik nog niet in opgebaard zou willen liggen. Terwijl ik dit schrijf is er twee uur nabeschouwing, maar eerder vandaag, aan het eind van mijn training, zag ik een vader met zijn zoontje het strand opkomen, met een bal en een bruine vanghandschoen. Die waren alweer klaar voor de volgende favourite passtime, van dit prachtige vreselijke land.