Dolf Jansen

Columns

Shani

Verschenen in NS op

Om mij volstrekt onduidelijke redenen werd er afgelopen weekend geschaatst tot zeker half een des nachts. En dan ook nog in Salt Lake City, en dat is zoals je zou kunnen weten  de hoofdstad van het wereldrijk der Mormonen. Denk veelwijverij, denk de Osmond Brothers, denk het immense karwei om zo veel mogelijk mensen in een register geschreven te krijgen omdat iedereen die niet in dat register staat zal branden in de hel, maar genoeg over religieuze gekte, terug naar schaatsen. En dan vooral naar Shani Davis, Amerikaan, zwart, afkomstig van de southside van Chicago, en dat is een buurt waar je als tasjesdief blij bent als je er met een simpele autobumper in je rug vanaf komt. Dat is echt heftig, dat is een ghetto, dat is niet een plek waar je als jonge jongen zo maar even een strak glimmend pak aandoet om dan rondjes te gaan rijden op bevroren water.   Waar nog bijkomt dat schaatsen altijd een erg blanke sport is geweest, al was het maar omdat in heel Afrika nauwelijks trainingsmogelijkheden zijn.  De meest zuidelijke schaatser die wij ons herinneren was Spanjaard, heette Gomez en viel na drie bochten om zonder keukenstoel. Wel lachen, overigens.

Maar goed, Shani besloot schaatser te worden, en dan echt speedskating, in zo’n straksluitend pak. Opeens bedenk ik me namelijk dat er vast wel eens een zwarte kunstschaatser geweest zal zijn, muziek, ritmegevoel, sexuele voorkeur in overleg, precies! Maar dat lijkt me helemaal niet verstandig, in de southside, kunstschaatser te worden en homosexueel te lijken. Valt niet lekker bij de gangs, denk ik. Dacht ook Shani, dus hij ging speedskaten, en dat heet zo omdat je zo snel mogelijk je afstand aflegt, want dan mag dat pak uit en die volstrekt onnodige zonnebril weer gewoon in je haar, waar ie hoort. Shani schaatst sinds een jaar of twee het ijs uit de ...eh, ijsvloer, en doet dat op geheel eigen wijze.

 

Voorbeeld: hij traint zich gek, geheel en al buiten de Amerikaanse ploeg, rijdt alleen de wedstrijden waar hij zin in heeft, en meldde zich een week geleden wel in Calgary, op de ijsbaan, maar dan in een schaatspak van de Canadezen, en witgeschminkt. Ja, witgeschminkt...hij wilde wel eens voelen hoe het was om blank te zijn. Dat zie ik Ruud Gullit niet doen, eerlijk gezegd, en al helemaal niet in een Canadees schaatspak. Ik denk dat grapjes momenteel in de FeyenoordKuip even niet goed vallen. Maar ik vind het wel briljant, van Shani, beetje rondrijden in het verkeerde pak, witgepoederd, terwijl de rest met trainingsschema’s, hersteldrankjes en psychologische oorlogsvoering bezig is. En toen zei commentator Snoeks nog iets moois, in een bijzin: ‘Davis heeft constant ruzie met de Amerikaanse bond, en heeft momenteel 12 kort gedingen tegen de bond lopen’. Ik vind dat elke sporter die serieus met zijn sport bezig is ruzie hoort te hebben met de bond, want elke sportbond bestaat bijna per definitie uit nitwits en sigarenrokers, maar 12 kort gedingen...waar kan dat over gaan. Geld, oke, natuurlijk, maar dan ben je er met drie, vier gedingen toch wel, lijkt me, oke, wat sponsornamen op je pak, of juist niet, wie je trainer mag zijn, wie zijn kosten betaalt, de rekening van de fysiotherapeut, wellicht nog een ruzietje over de roomservice in hotel het Wapen van Salt Lake, maar dan kom ik nog niet verder dan acht gedingen. max. Wat wil Shani van de Amerikaanse bond?  Witte schmink? Een mooi roze shirt om tijdens het uitrijden te dragen? Een hoofdband omdat ie dat nou eenmaal cool vind staan? Snoeiharde hiphop uit de p.a. in plaats van die vreselijke speaker die zo graag en constant zijn eigen stem wilde horen. Ik weet het niet, maar ik hoop dat ie ze alle 12 wint. En toen zag ik Shani nog uitgebreid staan gapen voor de start, om de spanning kwijt te raken, zei de deskundige op tv, maar ik dacht ‘niks spanning, dat is gewoon een hele coole skate-neger, en het zou me niks verbazen als ie straks nog een potje gaat tappen, gewoon voor mijn lol’.