Dolf Jansen

Columns

ReNew Orleans

Verschenen in NS op

Weet u nog, Katrina? Vreselijke storm en overstromingen, verwoesting van delen van New Orleans en omliggende plaatsen, vele slachtoffers, tienduizenden die letterlijk huis en haard kwijtraakten, aan het wassende water, en die verpreid over de Verenigde Staten een (tijdelijke) plek vonden om te gaan wonen. En leven.

Hoe lang is dat nou geleden...een half jaar? Langer? Hoe zou het nu gaan in New Orleans, na alle aandacht voor het natuurgeweld en de slachtoffers, na de vele zalvende woorden en beloftes van politici en andere leiders, na acties en inzamelingen, na harde uitspraken van mensen die zich oprecht betrokken voelden bij de slachtoffers (hiphop-ster Kanye West:’George Bush doesn’t care about black people’), na de vele pagina’s die geschreven zijn over wat er moet gebeuren, wat er zou gaan gebeuren.

Ik geef toe, je bent er niet steeds mee bezig, maar ik bemerk ook bij mezelf dat je het idee hebt dat er in dat halve jaar sinds de ramp wel heel veel gebeurd zal zijn, het is tenslotte een van de grote steden in het rijkste land van de wereld, vele duizenden zijn rechtstreeks betrokken, vele tienduizenden indirect, dus...., dus... 

Ik las vandeweek de Rolling Stone, bekend als muziekblad en chroniqueur van jongerencultuur, maar ook al jaren krities volger van Amerikaanse en internationale politiek, en verslag-brenger van sociale problematiek in dit grote prachtige vreselijke land. Een uitgebreid stuk over New Orleans, en vooral over wat er eigenlijk gebeurd is sinds de president eind december de Gulf Opportunity Zone Act 2005 tekende, en erbij zei dat dit de het begin van de wederopbouw betekende, en dat het kleine ondernemers zou helpen iets op te bouwen, voor zichzelf, voor de terugkerende bewoners. En wat blijkt dan, in de maanden erna: die wet doet niet meer dan grote bedrijven taxbreaks geven, zodat ze aan de slag kunnen met grote projecten; ondertussen proberen tussenpersonen zoveel mogelijk bewoners zover te krijgen hun stukje grond of restje-huis maar te verkopen, want dat maakt mooi plaats voor die grote projecten (wat er gebouwd gaat worden: casino’s, malls, condo’s met dure woningen); het blijkt niemand op hoger nivo ook maar iets uit te maken dat deze ontwikkelingen betekenen dat heel veel oorspronkelijke bewoners, heel veel zwarte inwoners van New Orleans en Biloxi en noemmaarop, op deze manier nooit meer terug zullen kunnen keren (cyniese gedachte: dat komt de Republikeinen wel erg goed uit, als al die zwarte Democraten-stemmers verspreid worden over 49 andere staten); en die immense bedragen die door de regering en anderen in het gebied gepompt worden gaan naar die grote bedrijven en dan via sub-contractors en onderaannemers en tussenfiguren en koppelbazen naar degenen die het werk doen, en dat zijn, inderdaad, vooral de illegalen waarover ondertussen op politiek nivo gepraat wordt (uitzetten? grenzen nog dichter? criminaliseren?)...simpel gezegd: de regering betaalt ruim 36 dollar per werk-uur, de arbeider krijgt daar ongeveer eenzesde van, als de laatste onderaannemer althans niet met de poen verdwijnt. Het is een opsomming die maar doorgaat, er zijn zoveel andere belangen, er wordt zoveel gesjoemeld, er wordt uiteindelijk zo weinig gedaan voor degenen die letterlijk alles weggevaagd zagen worden door storm en water. En ruim zes maanden na de storm en de vloed zien grote delen van het getroffen gebied eruit als ‘a Grand Canyon of misery and despair

Oh ja, een ding nog, over cynisme gesproken: Barbara Bush, mama van de president, heeft ook geld gegeven, voor de slachtoffers. Er wordt leer-software voor aangeschaft, voor 30.000 dollar, En dat moet gekocht worden bij Ignite. Het bedrijf in leer-software van haar zoon, Neil. Ignite, waar Barbara aandeelhouder van is.

En haar andere zoon, George, slaat ergens een paar spijkers in een stuk hout. Symbool van wederopbouw, of alles dat hij feitelijk voor New Orleasn gedaan heeft?