Dolf Jansen

Columns

Not cricket

Verschenen in NS op

Ik heb een rare week. Dat mag je best weten. Telefoonsex, drugsgebruik, het volledig herschrijven van het CDA-verkiezingsprogramma, ik had er allemaal zin in maar het kwam er weer es niet van.

Wel zag ik gisteren, al hardlopend langs de rand van Amstelveen – een dorp waar ik graag zo hard mogelijk langsloop omdat ik dan lekker snel weer uit het vliegtuiglawaai en uit de sfeer van dikke bolides voor overdreven grote huizen ben – de voorbereidingen van een cricketwedstrijd. Twee teams zo te zien en zeker de helft liep gewapend met een stoeltje naar het speelveld aan de andere kant van de sloot. Echt waar...lekker sporten, pak je stoeltje! Is natuurlijk ook wel logisch, bij cricket. Waar wedstrijden anderhalve dag duren, exclusief lunch – ik denk omdat niemand helemaal begrijpt wat ze eigenlijk aan het doen zijn, wat de bedoeling precies is, hoe je punten scoort laat staan wat die volstrekt willekeurige reeks getallen op het scorebord eigenlijk betekenen. Cricket is de enige sport ter wereld waar je de uitslag van een belangrijke wedstrijd kan lezen en aansluitend nog steeds niet weten wie er nou eigenlijk gewonnen heeft.

‘Ik bedoel, da’s wel lekker, al die runs, maar wij hebben meer wickets, of minder. En not out, ook nog es een keer, en nou jullie weer!’.

‘Ha, witjas, wij scoorden een century!!’.

Ja, dan ben je uitgeluld. Of je gooit een fastball op het moment dat zij even theedrinken. Of gewoon op hun stoeltje zitten.

Bij cricket worden geen dopingcontroles gedaan omdat het een volstrekt cleane sport is, plus de kans is net even te groot dat je aan de epo gaat, keigoed loopt te cricketen maar zonder dat je het zelf door hebt alleen maar punten loopt te scoren voor de tegenpartij. Want ik ga er niet van uit dat cricketers zelf wel weten wat precies de bedoeling is.

Een keer, eind jaren 60 is in de Engelse competitie een cricketer gepakt, kwa doping. Althans, LSD. Die man stond al zes dagen nonstop op de green en dacht dat ie een wicket was. Hij werd een jaar geschorst maar mocht blijven staan want ze kwamen net een wicket tekort. Doet me denken aan mijn oom Harm, die dacht na jarenlang gebruik van chemische bestrijdingsmiddelen op de boerderij dat ie een kip was. Maar dat was ie niet, hij was oom Harm. Dus die dokter zegt ‘jullie moeten hem vertellen dat ie geen kip, ik herhaal geen kip is!’ Dus ik zeg ‘ja, dat kunnen we wel doen maar we kunnen zijn eitjes eigenlijk niet missen’

Goed, cricket. Er dreigt een wereldcricketwar omdat een wellicht rascistische umpire het Pakistaanse team beschuldigd heeft van valsspelen. Ze zouden met de bal hebben lopen klooien waardoor ie raar ging vliegen waardoor Engeland geen runs kon maken. Het gerucht dat er sprake was van een zelfmoordbal die twee meter voor het Britse slaghout explodeerde kan ik hier overigens bevestigen noch ontkennen. Maar Pakistan staakte de wedstrijd, woedende Pakistanen gingen de straat op – dat ze daar elke keer maar weer tijd voor hebben in die landen verbaast me altijd zo – en in Islamabad is de regering in spoedberaad bijeen. En that’s not cricket, my friends.

Het enige dat ik me nu afvraag is wat die smerige Kopenhagers afgelopen woensdag in de rust met de Ajaxbal hebben gedaan...