Dolf Jansen

Columns

Effe snel

Verschenen in NS op

Ik had het kunnen weten. Sterker nog, IK HAD HET KUNNEN WETEN! Die middag dat ik met de hoofdredacteur van dit onvolprezen periodiek de lunch gebruikte - ruim alcoholisch besprenkeld overigens, zeker van zijn kant – en we (ik) op het idee kwamen dat ik dit Kinshassa-seizoen eens vragen van lezers zou gaan beantwoorden. Vragen van jullie dus. Waarbij ik dacht aan diepgravende vragen aangaande ‘de zin van ons leven’, ‘rechtvaardigheid in de wereld’, ‘groen en duurzaam consumeren zonder de dagelijkse douchebeurt op te hoeven geven’ en natuurlijk ‘hoe geef ik mijn partner dat welhaast-oneindige orgasme waarover ze maandelijks leest in best dure glimmende magazines...?’ Omdat dat vragen zijn waarmee ik wat kan. Mijn tanden erop stukbijten, mijn brein laten kraken, mijn inspirationele sappen laten vloeien, de ladenkast cliche’s opentrekken desnoods.
Maar nee, schrijver dezes krijgt practische studentvragen op zijn digitale bordje, over het (legaal) verkrijgen van een nieuwe derdehands fiets, over het vinden van een kamer wegens lange dagelijkse reistijd, en wat de vragensteller betreft ook nog graag effe snel. Mooi, toch? Effe snel een kamer, in Amsterdam. Twee keer twee uur reistijd, moederneukie, waar woont die jongen helemaal? Groningen? Weert? Op een olieplatform 160 kilometer uit de kust bij Den Helder? Giorgio, klinkt haast Italiaans - maar Milaan red je niet in twee uur. Eisinger heeft weer meer iets Duitsigs, oftewel, hij woont ongetwijfeld gewoon in Abcoude en rijdt op een hele wankele slechttrappende fiets. Gejat, wellicht, hoewel dat geen enkel verband houdt met het drama dat we vorige week op deze plek tegenkwamen. Hoop ik.

Oke, ik had verwacht vandaag de onwaarschijnlijke drukte in de hallen en liften van de HvA aan te moeten pakken, een drukte die zelfs een foto in een serieuze krant opleverde, afgelopen week. En de huilverhalen van studenten die ‘echt op tijd op school waren maar toch te laat ter college verschenen omdat ze wel twaalf minuten in die lifthal stonden te dringen’. Ik zeg: neem de trap. Sterker nog: NEEM DE TRAP, twaalf verdiepingen, drie minuten voluit omhoog, doe je zes keer per dag, heb je gelijk een stukje training in the pocket, kan je de avonden wijden aan de studie. En als je lange reistijd hebt wegens geen kamer slaap je lekker bij in de trein. En als ik een vrije zolder had zou ik ‘m verhuren aan Giorgio, zo ben ik dan ook wel weer...