Dolf Jansen

Columns

Boodschappentas

Verschenen in Novib op

Ik zag laatst geheel zonder waarschuwing vooraf Henk Schiffmacher, toptatoueerder en man met lichaam waar ik zonder moeite twee keer in kan, en dan heb ik nog ruimte voor een slaapzak en enige mondvoorraad, op straat, maar dan wel vanaf een poster, mij toeroepen dat hij een kerstboodschap heeft. En twee abri’s verderop Bart Chabot, een man die sneller praat dan mijn schaduw, met ook al zo’n kerstboodschap. Voor mij. Maar zeker ook voor jou, voor u.

 (ochtendgymnastiek?)

 En als Henk en Bart een boodschap hebben, dan luister ik, al was het maar omdat ik Henk een keer, jaren geleden,  kort genegeerd heb, en toen ging ie voor straf even bovenop me zitten, met zo’n naald. Inderdaad, toen had hij mijn aandacht, en bracht ik de feestdagen in een bandage door.

Terwijl Bart maar aan mijn bed stond van ‘van harte beterschap van harte beterschap vanhartebeterschapvanhartebeterschap vanhartebeterschapvanharte...!!’ 

Verder is meneer Schiffmacher overigens een hele sociale lieve man, en betrokken ook nog. Bij de wereld. Net als Bart. Vandaar die kerstboodschap, denk ik...

 

Simpel, eigenlijk: dezer dagen laden wij onze karretjes, onze boodschappentassen en aansluitend onze oversized achterbakken extra vol. De feestdagen.

Zoals de Engelse uitspraak luidt: eat drink and be merry! En dat is grofweg vertaald: eet, drink en hinnik als een paard. Gezellig!

Wij hebben wat te vieren: iets met Jezus onze verlosser, of even een paar dagen vrij, of de naderende wintersport of zelfs het feit dat de Tokkies niet naast ons zijn komen dit jaar, en dat vieren doen we met ondermeer al die extra eet- en drinkwaren uit die boodschappentassen. Uit deze boodschappentas. Nou zal in de mijne wel weer tofu, maltbier en alfalfa, zitten, maar daar gaat het ook niet om.

 

Ik bedoel: het gaat mij, het gaat Henk en Bart, het gaat Novib niet om wat u allemaal voor lekkers aanschaft, het gaat ons er om dat het zo makkelijk is om daarnaast ook wat te doen voor Abeba uit Ethiopie of Pablo uit Peru of zelf Juana uit Guatemala. Ik vind het elk jaar weer fascinerend om van Novib te horen dat je met wat wij in onze  rijkdom wisselgeld noemen mensen op een andere plek op deze aarde een eind op weg kan helpen. Dat je via Novib 4 euro en 95 centjes naar Ethiopie kan vervoeren, en dat dat bedrag Abeba daar helpt om graan te planten, en dan te oogsten, zodat zijn moeder brood kan bakken en...afijn, u begrijpt wat ik bedoel.

Of 6,95, jaaa, het wordt niet goedkoper: met dat bedrag kan Pablo op de Filipijnen weer aan het vissen slaan, en maakt zijn familie met hun kleine dappere bootje weer enige kans tegen de superschepen uit het rijke westen die verderop de zee leegslurpen. Mooi, eigenlijk je geeft Pablo een behoorlijk net, en je geeft gelijk deze vinger aan dat rijke westen, aan onszelf inderdaad, dat wij een situatie laten voortbestaan waar het mogelijk is dat wij wegvissen waar zij van moeten overleven. Maar goed, dat is een ander verhaal, of een ander hoofdstuk van hetzelfde verhaal.

 

Hoe groot is jouw wereld, dat is al jarenlang de vraag die je gesteld wordt... Toch minimaal groot genoeg, lijkt mij, om het soort bedragen waar Novib, waar meneer Schiffmacher om vraagt, over te hebben op het moment dat het karretje, de boodschappentas echt overvol zitten.

Dit jaar vraag ik u niet eens netjes om dit te doen: u moet het gewoon doen, anders kom ik hoogstpersoonlijk de feestdagen bij u doorbrengen, en zorg ik ervoor dat Henk al op kerstavond bovenop u zit, terwijl Bart 146 keer het kerstverhaal vertelt. Auw!

Precies!

Fijne dagen!