Dolf Jansen

Columns

Voeballuh!!

Verschenen in Noord Hollands dagblad op

Er is een tijd van komen en wat omhoog komt en oost west en zo, maar meer woorden wilde ik er niet aan vuil maken. Dat we weer naar huis moeten. Mogen. Gaan. We zij mijn sfeervolle gezinnetje, huis is noord-Holland, zeg maar. Twaalf weken hebben we genoten van de States, van Amerikanen in het algemeen en onwaarschijnlijk overgewicht in het bijzonder, van reizen en trekken en stilzitten en hardlopen en nog veel meer hardlopen, van prachtig weer en nog effe twee sneeuwstormen in de laatste week, van All U Can Eat en Drive-thru’s en Doggie-bags waar een middelgroot kennel zijn volledige populatie gelukkig mee kan maken..wat een mooi land. En dan de sport nog, want daarom leest u deze pagina. NBA! Tiger Woods! NFL! John Rocker! Michele Kwan! Superbowl, Major League, Final Four, WWF, waar heb ik het allemaal niet over kunnen hebben…. En waar zal ik het voorlopig ook niet over kunnen hebben. Want ik moet weer naar huis, of had ik dat al vermeld?

Ik had dit laatste weekend het idee dat ik me enigszins moest voorbereiden op de Nederlandse sport, maar ik vond het juist zo lekker dat ik daar drie maanden lang eigenlijk nauwelijks iets van vernomen had. Ik bedoel, het is heel belangrijk en zo, maar je kan best een paar maanden zonder. Ik weet dat we al schaatsend weer wat wereldtitels binnenhaalden, ik weet dat Greg van Hest de Blarenkoning is en ik weet zelfs dat Arnold Bruggink laatst 4 keer scoorde. In een potje. Meer dus niet. Maar ik vind dat ik weer een beetje in de sfeer moet komen, kwa sport, kwa Nederland. En dan heb je het dus over voetjebal. Maar ik zat nog in Amerika. Probleem.

 

Zo zie je maar, als je even wacht, lossen de meeste problemen zich vanzelf op. (Gebruik dit weetje niet igv grote relatieproblemen, want als je dan even te lang wacht, is zij verdwenen met alles van enige waarde, en een goede vriend. En de hond, maar dat was zijn hond, dus lijkt me niet echt van belang). Mijn probleem loste zich wel op, want vorig weekend begon hier de zoveelste poging tot een serieuze, Amerikaanse voetbalcompetitie. Zonder helmen en schoudervulling, met niet te veel cheerleaders en commerciel breaks, gewoon met twee keer 11 en twee keer 45 en kicksen en een bal. Zelfs de shoot-outs, een poging het gelijkspel te ondermijnen, zijn verdwenen. Als Nederland in de jaren 60, 70 shoot-outs had gekend, was Frits van Turenhout nooit zo beroemd geworden, denk ik, maar nu weer terug naar Amerika. Want daar ben ik nu echt bijna weg.

 De MLS, zo heet voetbal hier. Dat lijkt een combinatie van twee vervelende ziektes, maar betekent Major League Soccer. Met Valderrama en Stoichkov en Graziani en Anders Limpar en Preki en der Lothar. Matthaeus, jazeker. Hij is naar New York gereisd om aldaar de Metro Stars te redden. Wat niet direct lekker ging, want de Stars verloren hun eerste potje vrij kansloos. Maar ik heb weer voetbal gezien, met die twee keer 11 en doelpunten en ouwehoer-verhalen na afloop en herhalingen en mensen op de tribune (niet heel veel, maar Veendam zou er blij mee zijn) en nog een paar doelpunten en nog meer nabeschouwingen. Ik kom dus weer in die Nederlandse sfeer! Anderzijds, Lothar Matthaeus zien verliezen is ook wel erg leuk. Ik begin het bijna jammer te vinden dat ik weer naar huis ga.