Dolf Jansen

Columns

Grote hoogte

Verschenen in Noord Hollands dagblad op

Soms, heel soms, is het mogelijk plezier en werk te combineren. De beste methode in deze is natuurlijk plezier hebben in je werk, maar als dat je lukt, en het lekt uit naar je baas komt dat uiteindelijk je inkomen niet ten goede…’je hebt er toch zo’n lol in, dan lijkt een kleine onkostenvergoeding van mijn kant me meer dan voldoende. En als je het nog leuker gaat vinden, mag je mij gaan betalen!’ Kijk, dat werkt niet.

Nou heb ik geen baas, wat me voor beide partijen maar beter lijkt ook, en kan ik dus plezier hebben in mijn werk wat ik wil. En waar ik wil. En dus wist ik een week of twee geleden Lebbis zo ver te krijgen mee te gaan naar Font Remeu, in de Franse Pyreneen. Om daar te werken, inderdaad, maar door dat nou in Font Remeu te doen kon ik weer lekker hardlopen op grote hoogte. En het leverde ons, naast heel veel plezier in ons werk, een week op om niet meer te vergeten. Ik bedoel, ik voel mezelf al een ruime 21 jaar ‘hardloper’ , maar als je zo maar 7 dagen traint tussen en met atleten die allemaal onderweg zijn naar het hoogst haalbare, de Olympische Spelen, dan krab je je toch geregeld even achter een oor naar keuze. Als je daar althans de lucht en de energie nog voor hebt. Lucht, in de zin van zuurstof, is er namelijk wat minder op zo’n 1700 meter hoogte, energie kon ik halen uit de zeer ruim bemeten maaltijden in de Lycee climatique et sportif/ Centre d’entrainement en altitude Pierre de Coubertin, om ook eens (9) Franse woorden te gebruiken.En een naam. Als je je dagen daar goed timed kun je dik vier uur per dag zo veel eten als je maar wilt, en dan tussendoor uitrusten. Voor de volgende maaltijd. Maar er moet ook getraind worden, en ik kan u verzekeren, dat gebeurt. De Nederlandse marathon- en triathlontop is bijna klaar voor Sydney, na een lange ruk van 12 tot 18 trainingen in de week…ja, daar kan de gemiddelde schandalig overbetaalde voetballer nog een hele vette punt aan zuigen.

Want ik weet echt wel dat de voetbalcompetitie weer is begonnen, en dat dat heel belangrijk is, en dat deze krant vanwege zijn naam vooral in Noord-Holland wordt gelezen, en dat ik dus echt wel hoop dat AZ het heel goed gaat doen dit jaar (heeft Moens nog gebarbequed met meneer Scheringa, van de zomer?(En hoe schrijf je barbecqueen eigenlijk?)). En AJAX ook natuurlijk,  maar in mijn hoofd ben ik nog bij de Olympische atleten die ik een week lang mocht meemaken, en waar ik soms mee mocht trainen (Rob Barel), of een beetje mee trainen (Greg van Hest), of in de buurt mocht trainen (Paula Radcliff). Als ik niet meestal zo doodmoe was geweest, van de vorige training, of van de gedachte aan de volgende, zou ik constant geinspireerd zijn geworden, en dan zelfs weer redelijke Nederlandse zinnen hebben kunnen gaan schrijven. Sorry, mijn hoofd is nog niet gewend aan de hoeveelheid zuurstof alhier.

En omdat ik echt wel weet dat deze krant vanwege zijn naam etc. noem ik er ook nog een. Naam. Ingrid Lubbeck, triathlete, Texelse, topper, 6 uur of meer trainen per dag en blijven lachen, zelfs als ik weer een verdwaald grapje maakte (een vrouw in een wetsuit, een racefiets waar nauwelijks een boodschappentas aankan,…) en volgende week al op pad naar Australie. Ik zou willen zeggen: hup! Bij deze.