Dolf Jansen

Columns

Sok

Verschenen in NocNsf op

Eindelijk is de ultieme sportsok er. Uitroepteken. En volgend jaar komt er een nog betere, natuurlijk, want zo schrijdt de beschaving voort. En de commercie ook.

De sok waar ik van spreek, en schrijf, is eigenlijk geen sok, maar een stuk ‘advanced footprotection’, waarbij u er gelijk van mag uitgaan dat alles dat in deze column tussen aanhalingstekens staat rechtstreeks uit een kleurrijke advertentie van de betreffende sok komt. Sokken, eigenlijk, want ik zie zo al vijf verschillende types. Modellen. Concepten. En dat is niet zomaar want ‘onafhankelijke tests bewijzen onomstotelijk dat een goede hardloopsok minstens zo belangrijk is als de veters in (...) hardloopschoenen’. Mooie zin, wellicht niet zo overtuigend bij nadere belezing, want zo belangrijk vind ik mijn veters nou ook weer niet, maar goed, laten we de sok serieus nemen. Ik zeker. En laat ik een model nemen, om te bekijken wat er allemaal kan, in de sok-anno 2004. Met onderwijl een weemoedige blik op mijn eigen sokkenlaatje, met wat dunne zwarte modelletjes en een hoop ooit-witte gesleten jongens, en wat verdwaald badstof en achterhaalde merken en grote tenen erdoorheen, kortom, een doodnormale sportsokken-la.

Het model dat me het meest opvalt, in genoemde advertentie, is lichtgrijs en donker- ook, en geel en oranje ook nog...wat dat betreft wel een sok waar ik een kapsel bij zou weten, maar daar gaat het nu even niet om. Het echte goede nieuws begint bij de boord: ‘past zich moeiteloos aan aan de omvang van elk onderbeen, zonder af te knellen of af te zakken’. Aansluitend vind ik ‘extra ondersteuning ter hoogte van de enkel door preventief kleine spierprikkelgeleiders onder de huid (proprioceptoren) alert te houden’. Kon ik de eerste feature nog volgen, en geloven wellicht, nu begin ik het concept sok al bijna uit het oog te verliezen...ik bedoel, ik heb proprioceptoren bij mij enkels, en deze sok gaat ze alert houden. Hoe heb ik dat 25 jaar zonder gedaan, en gered? Mijn vriendin houdt me alert, zeker, mijn kinderen ook, mijn band, maar mijn sokken? Ondertussen lees ik dat er een linker en een rechter is, sok, ‘gewoon omdat het heel logisch en dus natuurlijk is’. Daar hadden ze even geen wetenschappelijk argument bij, denk ik. Ik ken daarentegen wel weer lopers met twee linkervoeten, maar dat heeft geloof ik meer met loopstijl te maken.

Oh mijn god: ze hebben een ‘geintegreerd airconditioningkanaal’ dat terwijl ik voorthobbel warme lucht naar buiten pompt, en ‘verse frisse lucht naar binnen’. En dat terwijl de weefstructuur slechts 30% van mijn huid raakt. Waardoor ik een drogere voet heb!

En dus minder blaren!!

Ik heb nooit blaren!!!

Ondanks mijn volstrekt achterhaalde sokconcept, maar goed, laat ik mezelf in deze vooral niet als norm nemen. Het gaat om de sok: het voetbed is anatomisch gevormd, tuurlijk, maar ook nog uit ‘garen met sterke anti-bacteriele eigenschappen’, en ‘geweven in kleine lusjes die de voetzool prikkelen en masseren’, en alsof dat nog niet genoeg is (voor mij wel, echt, lieve sokmaker, heb erbarmen met mij!) zorgt de sok ervoor dat dode huidcellen tesamen met vocht naar de tweede laag zakken (van de sok), zodat ik geen kiemen en schimmels krijg.  Dit is geen geneeskundige behandeling, lezers, dit is geen ruimtevaart-module, nee, dit is een sok. Voor aan je voeten. Voor om in of mee te hardlopen, of zo. En dat dan in een goedlopende zin, maar die weet ik niet meer, ik lees sok, ik schrijf sok, ik ben sok. Omdat er ook nog een achillespeesbescherming aan of in zit: ‘twee pads aan weerszijden voorkomen al te grote druk (...), de achillespees loopt als het ware vrij door een tunnel’.

Dus ik trek die sokken aan, aan mijn voeten, en heb voortaan koele alerte ontblaarde frisse schone pijnloze niet-afgeknepen voeten. Met twee jaar garantie. Op die sokken dan, want mijn voeten is helemaal mijn eigen zaak. Ik geloof niet dat ik het geloof, maar geloof wel dat het verschijnsel sportkleding een piepklein beetje aan het ontsporen is. En moet opeens denken aan een foto van een jaar of tien geleden, van de Red Hot Chilli Peppers, naakt, slechts gehuld in van die ouderwetse tube-socks.