Dolf Jansen

Columns

Wij zijn de baas

Verschenen in Havana op

Aanlokkelijke vraag, deze week. Gaat namelijk niet over mijn uiterlijk of de volstrekt verzonnen verhalen over mijn priveleven die je in een glossy vod zou kunnen lezen, gaat over echte dingen. Echte mensen, degenen die bepalen waar het met ons land heengaat, en langs welke weg. Toch?

Laat me vooropstellen dat democratie natuurlijk niet werkt – ik bedoel, kijk een dag lang rustig om je heen en bedenk je dan dat al die mensen stemrecht hebben, dat al die mensen een klein beetje bepalen wie dit land leiden, waar we heen gaan – maar dat er vooralsnog geen beter systeem te bedenken is. En dat we dankzij die democratie een kabinet hebben dat geleid wordt door het CDA maar desondanks door sommigen als ‘links’ en ‘Den Uyl-2’ wordt gekenschetst, terwijl anderen het a-sociaal vinden (pogingen ontslagrecht te versoepelen, vergroten van het verschil tussen arm en rijk, in Nederland maar zeker in de grote wereld verderop) en leugenachtig ook (de oorlogen waarin we verwikkeld zijn en de weigering daar onderzoek naar te doen). Afijn, zou Martin Bril zeggen. Of enfin, eigenlijk.

Ik heb het idee dat kritiek leveren op de personen die nu het beleid uitvoeren, laat staan een van hen een schriftelijke schop onder de hol verkopen, weinig zoden aan de eventuele dijk zet. Natuurlijk, dat onderzoek naar Irak moet er komen en leraren dienen behoorlijk betaald te worden en oude mensen die in verzorgingstehuizen terecht komen dienen goed en menselijk behandeld te worden (daar moet in het strakke werkschema tijd voor zijn!) en we moeten ons als land inzetten voor een eerlijker verdeling van welvaart en welzijn over de hele wereld, allemaal waar, allemaal echt belangrijk, maar toch geen enkele schop onder enige bips, vandaag, van mij.

Waarom? Omdat we zelf verantwoordelijk zijn. Niet alleen voor het feit dat die politici op die plek zitten – oke, daar zijn vooral al die mensen die je om je heen ziet, die ook stemrecht hebben en daar vermoedelijk nog gebruikt van hebben gemaakt ook, voor verantwoordelijk– maar net zo goed voor hoe de wereld er uitziet. En voorstaat. Ofwel, we moeten het zelf moeten doen. Het is een terugkerend thema in de dingen die ik schrijf, hier en elders, maar zo gaat dat met een diepe overtuiging. Ons eigen gedrag, onze eigen keuzes, onze eigen inzet voor een groter doel, dat zijn de dingen die, maal duizend, maal een miljoen, verandering kunnen brengen. Niet schoppen onder konten.