Dolf Jansen

Columns

Wat we weten

Verschenen in Havana op

Aan het eind van het jaar kijken we terug, blikken we terug, zelfs, en maken ons aansluitend op voor een volgende poging. Een volgend jaar. Afsluiten, opnieuw beginnen. Wellicht dat leb en ik daarom onze huidige Oudejaars afsluiten met een lied dat ‘Ik kijk vooruit’ heet. Hoewel het net zo goed kan zijn dat dat de enige woorden waren die pasten op de akkoorden die leb uit zijn elektrieke pianootje weet te rammen. Plus waar nog bijkomt dat het erg lekker blijkt mee te zingen, voor het soort mensen dat onze zalen bevolkt. Ik kijk vooruit, ik kijk vooruit, mijn verwarring is compleet ik eet muisjes met beschuit, dat soort zinnen...

Voor mij is er niet een moment, een grote gebeurtenis, die het jaar bepaalt. Al was het maar omdat mijn jaar heen en weer vloog tussen een vriend die overleed en Bruce Springsteen solo in Ahoy, tussen een marathon in Eindhoven en 15 liedjes vastleggen met mijn band, tussen het grote (vreselijke) nieuws uit de kranten en de zwemlessen van mijn zoontje. Niet echt dingen, momenten, waartussen je kan kiezen, denk ik.

Een ding, toch, dat me steeds meer opvalt, steeds meer bezighoudt: ik denk dat we steeds beter geinformeerd raken, dat we steeds meer weten, maar dat we tegelijkertijd ook steeds minder goed weten wat er echt aan de hand is. En terwijl ik dit opschrijf realiseer ik me dat het een zin is die ik letterlijk heb gebruikt in die andere voorstelling die ik maakte dit jaar, Dolfdurft! (nu op DVD, vraag ernaar bij je...sorry), omdat die voorstelling uiteindelijk bleek te gaan over wat we weten, wat we denken te weten, en wat we allemaal niet weten. En hoe juist ook dat laatste ons leven bepaalt. Behalve natuurlijk als je besloten hebt ‘het zal mijn tijd wel duren, ik heb het toch goed, het gaat toch lekker zo’, of enige variant daarvan. Mag ook, natuurlijk, hoewel het aardig zou zijn je zo nu en dan te beseffen dat je door allerlei omstandigheden (en onrechtvaardigheden) in de wereld, de kans hebt zo te leven, zo te denken.

Waar zijn we, eind 2005: in een oorlog die op leugens gebaseerd is, maar nog steeds de wereld-orde kan bedreigen; in een oorlog tegen terrorisme, waarover we maar heel weinig te horen krijgen, en die meer op angst dan op feiten, meer op leugens dan op waarheden gebaseerd blijkt; in een land waar angst en gebrek aan toekomstvisie en constant veranderende meningen de politieke werkelijkheid zijn; en Ajax mag blij zijn als het de na-competitie ontloopt.

En betekent dat dat ik triest of negatief afsluit...nee! Omdat ik er van overtuigd ben en blijf dat iedereen op zijn of haar eigen manier invloed heeft, dingen kan beinvloeden, en zelfs kan uitvinden wat er echt aan de hand is. Je moet alleen verder durven kijken dan je Havana lang is.

Peace.