Dolf Jansen

Columns

Us and them

Verschenen in Havana op

Ik zag een fascinerende documentaire over Pink Floyd, inderdaad, die rock-dinosaurussen, en hun plaat ‘Dark side of the moon’. Dik dertig jaar geleden gemaakt, nog steeds verkopend, en nog steeds relevant, zowel muzikaal als inhoudelijk. Muzikaal omdat ze dingen deden die niemand anders deed, niemand anders durfde, omdat ze klanken voortbrachten die je nergens anders hoorde (in een tijd van glamrock en kauwgomballenpop), inhoudelijk (vreselijk woord, natuurlijk, bij popmuziek) omdat de thema’s van de plaat nog net zo hard gelden als toen, begin jaren zeventig. Waarbij ik me realiseer dat niemand van jullie toen al geboren was, dat zelfs de conceptie van de hoofdredacteur van dit periodiek nog maar net had plaatsgegrepen. Inderdaad, lang geleden...

De nummers op de plaat gaan over angst, over geld en succes, over je realiseren dat je echte leven niet iets is dat op een bepaald moment gaat beginnen, maar iets dat allang bezig is, en over ‘wij en zij’. Noem het tegenstellingen in de maatschappij, noem het spanningen tussen groepen in de samenleving, noem het tweedeling, noem het us and them. En als er nou een thema speelt, als er nou iets is waar wij ons, in Nederland, in de wereld, mee bezig houden is het wel dat thema. Denk ik.

Mijn gevoel bij ‘het internationale terrorisme’ is geen gevoel van angst, ik word dus ook niet gerustgesteld door uitgebreide zichtbare veiligheidsmaatregelen op allerlei plekken, ik voel me niet veiliger door het platbombarderen van Afghanistan, door het ‘bevrijden’ van Irak, door de dreigende strijd met Iran, ik geloof ook niet in het besteden van immense bedragen aan de strijd tegen het terrorisme. Al was het maar omdat staten, machthebbers, al sinds ik kranten lees het woord terrorisme misbruiken om alles (iedereen) aan te duiden dat (die) zich verzet tegen de heersende machten, op een manier die niet past in het plaatje dat de machthebber graag ziet. (Een keer in de vier jaar naar de stembus, en verder alles maar over je heen laten komen, bijvoorbeeld).

Al was het ook maar omdat het terrorisme waar we ons nu tegen moeten verzetten en indekken bijna per definitie islamities of Arabies is, en dat is wat kort door de bocht. Denk ik.

Strijd tegen het terrorisme, op de manier zoals dat nu gebeurt, het besteden van grote bedragen op de manier zoals dat nu gaat gebeuren, levert volgens mij alleen schijnveiligheid op, de schijn van daadkracht en inzet en durf, terwijl we in ons land behoefte hebben aan tot elkaar komen, aan kansen voor iedereen, aan zorg en opleidingen en werk en veiligheid, aan ons met zijn allen uitspreken tegen extremisme en uitwassen van religies, en dat zijn allerlei zaken die ik in het huidige beleid absoluut niet terugzie.

 

Us, and them

And after all we’re only ordinary men.

(...)

Black and blue

And who knows which is which and who is who.

Up and down.

But in the end it’s only round and round.

Haven’t you heard it’s a battle of words

The poster bearer cried.