Dolf Jansen

Columns

Sociaal

Verschenen in Havana op

In het leven van de moderne mens zijn slechts een paar zekerheden: geboorte, dood, belastingen, slecht weer in het weekend en dat je geacht wordt naar verjaardagsfeestjes te gaan.

Het was godbetert Frank Boeyen die lang geleden, ik denk in de jaren tachtig van de vorige eeuw, de volgende bijkans onsterfelijke regels zong ‘ik wil nooit meer naar een verjaardagsfeest / omdat ze vervelend zijn / omdat ze vervelend zijn’; verderop in het nummer beschreef hij plasties de hel van met zijn allen in een kring zitten en zoutjes en worst en lauw bier en de flauwe (sexisties, racistiese, domme) grappen van een van de gasten die probeert zich een generatietje naar beneden te ouwehoeren, en dat je dan ook nog net naast degene zit waar je vrijwilligerwijs nooit (NOOIT) naast zou zitten...en het gaat allemaal van jouw zuurstof af, ook nog. Ergens in mijn beschrijving van Boeyen’s lied ben ik in mijn eigen herinnering terechtgekomen, maar het beeld blijft kloppen. En pijn doen. Niet doen dus, als het even kan.

Probleem, vaak: het kan even niet, de druk die op je wordt uitgeoefend is onmenselijk zwaar, je moet mee of je wordt geacht mee te gaan of je moet je es wat socialer opstellen of die mensen hebben hun best gedaan een leuk feestje in elkaar te draaien en dan is het toch niet leuk als je zomaar wegblijft of ze waren er toch ook toen ik een feestje gaf of ze heeft een rottijd achter de rug en dan is het toch leuk als ze weer es een hoop mensen (zoals jij) over de vloer heeft of...AAAAAAARGH!

‘Je moet gewoon mee, dropvlecht, zul je zien dat je het nog harstikke leuk vind ook, en dat ik je vannacht om half twee weer uit een of ander bankstel moet peuteren...want morgenochtend gaan we koffie drinken bij mijn ouders , weet je nog?’ ‘AAAAAAAAAAAAAARGH!!’

Waar nog bijkomt dat ‘sociale contacten’ een zichzelf instandhoudend systeem is, vanwege het genoemde argument ‘ze waren toch ook bij ons’. Ja, dat waren ze, en ze zagen er toen uit alsof ze daar vooraf ook een flink robbertje over gebekvecht hadden. Of bek gevochten, weet ik veel.

Luister (lees), vrienden van de Kinshassa: je moet alleen naar dingen (feesten, colleges, drinkholen en bijeenkomsten anderszins) gaan waar je echt zin in hebt, waar je een goed gevoel bij hebt, waar je je op verheugt, verder moet je je poot stijf houden (geen excuses, gewoon zeggen dat het leven te kort is voor verjaardagjes en flutfeestjes); gaan alleen winkelen als je echt iets nodig hebt, niet als tijdverdrijf; ga alleen naar de Laks als je zin hebt in een avondje speeksel in je gezicht en luide gesprekken over niks, meer dan in een avondje zuurstof en nivo (of als je denkt dat je fiets er nog ergens moet staan, dat kan ook); (mannen) stop met zoeken naar de G-plek, als ze er een heeft kom je ‘m vast nog wel eens toevalligerwijs tegen, of heeft ze er iemand bij die ‘m met zijn ogen al op temperatuur kan krijgen; (vrouwen) laat je vriend dit niet lezen, en laat ‘m lekker verder zoeken.

Dus.

Meer hoef je eigenlijk niet te weten, over sociaal leven. Neem dat nou maar aan van deze asociale hond.