Dolf Jansen

Columns

Orgaan

Verschenen in Havana op

Ik geloof dat ik niet in God geloof, maar dat is iets wat je nooit helemaal zeker weet. Geloof ik.

Daar komt bij dat ik, dus, geen idee heb wat dood eigenlijk betekent, of er iets van je over blijft, of dat ergens terechtkomt, en welke comissie bepaalt waar je, eventueel, terechtkomt. Onzekerheid alom, dus, bij Jansen. En bij velen van jullie ook, denk ik, waarbij we ook niet moeten vergeten dat degenen die het wel denken te weten dat ook slechts geloven – want niemand weet het – dus eenieder wacht wel een verassing, na ons verscheiden. Wie weet komen we elkaar allemaal wel weer tegen, is er ook een HvA in het Hiernamaals, en dus een Kinshassa, en mag ik dan daarin uitleggen waar we dit allemaal aan verdiend hebben!

Je weet het niet, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat we doodgaan, zelfs ik, hoewel mijn familie tot voor kort de oudste vrouw ter wereld in haar geledingen had, dus ik verwacht het nog wel een behoorlijke tijd vol te gaan houden. Maar dan: dood. Voorbij. Verdriet, bij die pluk nabestaanden en vrienden die het met je volgehouden heeft. Je vrouw, je kinderen, Bobo de hond wellicht (die je trouwens nooit vergeven heeft dat je hem Bobo genoemd hebt).

Maar dan kan je, dan kan ik, door een van die wonderen der wetenschap die we maar aanvaarden alsof het allemaal gesneden wittebrood is, organen, nog-werkende delen van je (prachtige) lichaam achterlaten. Weggeven. Doorgeven aan iemand die ermee kan overleven, of een normaal leven kan krijgen, eindelijk, na jaren van dialyses en gedoe, of een beter leven of... Prachtig! Ongelooflijk! Doen dus, allemaal, iedereen, meteen, altijd. Ik kom echt niet in de buurt van (begrijpen van)  mensen die ‘bedenkingen hebben’ , of het ‘eerlijk gezegd niet durven’ of het ‘aan de nabestaanden overlaten’. Ja, lekker, iemand naast de schok van het overlijden opzadelen met een vraag waar je op dat moment niet over na wil en kan denken, een vraag ook die dan, op zo’n moment, wel erg makkelijk met ‘nee’ beantwoord zal worden.

Elke inperking van donorschap, elke bedenking bij donorschap vind ik, dat zul je begrijpen, fout, of verkeerd, of jammer. Maar als mensen makkelijker donor worden als ze ‘inspraak’ hebben in wie van hun hardware gebruik mag maken, dan moet het maar. Ik vind alleen dat je dat helemaal niet moet willen, plus ik heb helemaal niks nodig, dus doe maar lekker wat je niet laten kan!