Dolf Jansen

Columns

Inspiratie

Verschenen in Havana op

Het lijkt me heerlijk om een muze te hebben. Een vrouw, denk ik zo, waar je maar naar hoeft te kijken, of aan te denken, en de woorden en regels vloeien uit je pen als gemeenplaatsen uit de mond van onze minister-president. Mooie woorden, dichtregels, emoties omgezet in taal, alles wat de schrijver, de dichter nodig heeft.

Maar zo werkt het dus niet, Kelly. Althans niet bij mij. Tuurlijk, er zijn momenten dat een meisje, een vrouw, een stukje nageslacht me zo raakten dat ik erover moest schrijven, erover bleef schrijven ook, maar zelfs in zo’n periode gebeurden er dingen in de grote wereld om me heen waar ik echt geen schriftelijke chocola van wist te maken puur door een blik op de lach van die vrouw, de kleine bijna-gesloten oogjes van mijn zoon of dochter. Ik herinner me maar een moment dat ik de allesoverheersende liefde voor een van mijn vele kinderen - mijn dochter, toen – in een tekst wist te combineren met gedachtes over de wereld en wat daarmee en daarin gebeurt. Dat leverde me het gedicht ‘100 op de schaal van lief’ op, zomer 1997. En niet alleen mij, als ik de immense stapel geboortekaartjes waarop het gedicht sindsdien is verschenen even als norm mag nemen.

Maar wat dan, als geen muze voorhanden is? Ik denk dat een open blik van groot belang is, gecombineerd met een ernstige kronkel in de logica-spier. Of –zenuw, of –hypofyse, of weet ik veel waar logica wortelt. Wellicht in de logicawortel, een door de medische wetenschap nog nauwelijks onderzocht stukje van de hersenstam. De plek waar wij, beschaafd-nadenkende mensen, alles logisch maken. Een handeling die vaak, in het gewone leven, uiterst nuttig is, maar de dood in de pot van de humor is. NIKS IS LOGISCH, als je er maar oog voor hebt! Aldus de tweede wet van Jansen. Aan de eerste wet werk ik nog.

Ik probeer een open blik te hebben, op de grote wereld die we continu middels media binnenkrijgen, op de kleine wereld waar ik dagelijks doorheenloop. En een open blik betekent dan echt kijken, echt nadenken en niks for granted nemen. NIKS IS WAT HET LIJKT, als je er maar oog voor hebt. Dat zal de derde wet zijn.

Kijk eens een dag echt om je heen, schud die logicaspier op en kijk wat er in je hoofd gebeurt. Echt, het leven wordt er een stuk leuker door. Zeker als je je gaat afvragen wat je zelf eigenlijk precies aan het doen bent...