Dolf Jansen

Columns

Genieten of niet genieten, dat is de vraag...

Verschenen in Havana op

Dubbele vragen, daar hou ik van. Al was het maar omdat de manier waarop de vraag gesteld is, iets zegt over het de vraagsteller. Over hoe hij, zij in dit geval – denk ik, of is Zamani een prachtige mannennaam uit alweer een prachtig land waar ik veel te weinig van weet? – naar het vraagthema kijkt. Ik bedoel, staat genieten van het leven recht tegenover een eventuele middenlevens-crisis. En, nu we het er toch over hebben, is een mlc eigenlijk wel een mlc? Is dat niet een soort verzamelnaam geworden, een soort grote hoop waarop we allerlei soorten (a)sociaal gedrag op hebben gedumpt, en laten dumpen? Dat laatste geloof ik namelijk echt, ik word er wel eens gestoord van dat dingen (gedrag) maar een labeltje krijgen en klaar. Ik bedoel, als een man in een bepaalde periode van zijn leven merkt dat hij ondanks, of dankzij, zijn leeftijd (toch) nog in de smaak valt bij jongedames van een bepaalde jongere leeftijd en wel dusdanig dat daar zelfs hier en daar een erotisch contactje uit zou kunnen voortvloeien, is het toch niet geheel onverwacht te noemen, laat staan anderszins te veroordelen, dat die man daarvan gebruik maakt, in meegaat, aan meedoet en nog van geniet ook. Terwijl de vrouwen in zijn leeftijdsdivisie lid worden van de leesclub, of erger nog de Nordicwalk-dito. Geniet, ja! En dan heb ik het inderdaad weer vooral over die man. Die man met dat onverwachte contactje, die man die zijn zo lang weggestopte jachtinstinct weer voelde opbloeien, de man die opeens begrijpt dat hij een lange lederen jas en een echte grommende motorfiets dient aan te...oke, daar trek ik de grens. Er is geen enkele reden om rond je 45e, 50e zelfs, dit soort wegen in te slaan. Vrouwen oke, jassen en Harley’s toch maar liever niet. Al was het maar vanwege het verhaal dat ik hoorde van een theatercollega, aangaande zijn vader, toen een opeens-jonge vijftiger, die motor en lange jas aanschafte, zijn haren lang(er) liet groeien, en een paar weken later met zijn lange jas in het achterwiel van de Harley terechtkwam, een lelijke smakkerd maakte en  aansluitend besloot het toch maar wat kalmer aan te gaan doen. Hij walkt zich nu helemaal Nordic, en is (toch) gelukkig!

Ik, lieve/beste Zamani, ervaar mijn levensjaar als zeer gelukkig, geniet van de vrouwen om me heen en denk nog lang niet halverwege te zijn, laat staan dat ik enige crisis dienaangaande verwacht.