Dolf Jansen

Columns

DeeZesenzestig

Verschenen in Havana op

In Den Helder zijn en dan op een televisie waar je toevallig langsloopt het congres van D’66 zien, net op het moment dat Boele Staal (een naam uit Bordewijk, of niet dan?) het woord wordt ontnomen omdat ‘bekende mensen niet langer mogen spreken dan gewone mensen’, of zoiets. Het hele fukkin congres van D’66 live op de treurbuis, wat was ik blij dat ik een voorstelling aan het maken was, en ben, en er dus echt geen tijd voor had. Of hoefde te hebben, want het zou toch wel heel opzienbarend geweest zijn als D’66, na een kleine 30 jaar meedobberen in het midden, met dankzij twee charismatiese leidsmannen nog electoraal succes ook, nu eindelijk en voor het eerst (en laatst?) echt iets beslist zouden hebben. Echt iets gedurfd zouden hebben. Echt iets bereikt zouden hebben, zelfs.

Maar het zat er niet in, je voelde dat het er niet inzat, en de partij die na afloop bij monde van Brutus Dittrich over eenheid sprak en een nieuw begin en uitdagingen en weetikveel, die partij heeft zich toch eigenlijk definitief opgeheven danwel overbodig gemaakt. Als je je uiteindelijk in een regering volledig ophangt aan een streven (bestuurlijke vernieuwing) en je wordt daarin verraden door je coalitiepartners, en aansluitend wordt er binnen de partij nog wat gekonkeld en bekokstoofd, dan moet je toch gewoon die prachtige groene handdoek met D-logo in de ring werpen en iets nuttigs gaan doen?

Het meest intelligente over de partij, en dat zogenaamde Paasakkoord, werd vrijdagavond gezegd door Femke Halsema: als de partij echt nog iets had willen maken van deze regeerperiode, en niet alleen maar meehobbelen als een soort lulletjes lampekatoen, met de cyniese grijnzen van van Aertsen en Verhagen op het netvlies, hadden ze de bestuurlijke vernieuwing moeten inpakken, en een (D’66-)minister van milieu moeten eisen. Daar is echt wat te doen, gezien de berichten over klimaatverandereing en dreigende hoog-waterstanden drie weken geleden, en het VN-rapport over een ineenstortende wereld van afgelopen week. Dan had het kabinet kunnen laten zien of ze Dittrich en de zijnen er echt nog bij willen, en of ze zich eindelijk iets gelegen laten liggen aan een onderwerp waarbij economiese groei en winstmaken niet de eerste prioriteit hebben.

Ik hou steeds meer mijn hart vast, over de keuzes die gemaakt worden.